طبیعت و محیط زیست

چرا پرندگان دریایی پلاستیک می خورند؟

پرندگان دریایی
نوشته شده توسط تیم تحریریه علمنا
مطالعه جدیدی که در این لینک  قابل دسترس است نشان می دهد که برخی از زباله های پلاستیکی موجود در اقیانوس ها با ارسال سیگنال شیمیایی اشتباه برخی پرندگان دریایی را به خود جذب می کند. این نظریه اینک می تواند توضیح دهد که چرا در شکم برخی پرندگان دریایی به خصوص آلباتروس قطعات پلاستیک پیدا می شود. بر اساس این بررسی جدید بوی پلاستیک جاذبه اصلی برای به دام انداختن این پرندگان دریایی است. اقیانوس های زمین مملو از زباله شده اند. بیش از ۵ میلیارد قطعه پلاستیک و زباله مصنوعی در ابعاد مختلف در دریاهای جهان پراکنده شده اند. همه ساله در حدود ۸ میلیون تن پلاستیک به زباله های دریایی اضافه می شود. موج دریاها در ساحل بقایای پلاستیک و همچنین میکروپلاستیک ها را به خود می کشد. زباله هایی که حتی ممکن است در اعماق دریا و حتی در قطب شمال نیز پیدا شوند.  آلباتروس ها و کبوتردریایی‌سانان و بینی لوله ای ها از بین پرندگان دریایی عمدتا به این مساله شناخته شده هستند که نه فقط به کمک دیدن به شکار می پردازند بلکه بر اساس بوهای مختلف می توانند طعمه را پیدا کنند. در واقع آنها بوی دی‌متیل سولفید Dimethyl sulfide به اختصار DMS را تشخیص می دهند. بویی که با خورده شدن فیلتوپلانکتون ها توسط خرچنگ های کوچک آزاد می شود. نابودی جلبک ها نیز سبب می شود ماده موجود در آنها به DMS تبدیل شود. این بو به مشام پرندگان دریایی رسیده و آنها را به خود جذب می کند. اما جاذبه پلاستیک در پهنه اقیانوس ها برای این پرندگان دریایی چیست؟ به گفته پژوهشگران زمانی که زباله های پلاستیکی در دریا توسط ارگانیسم های تولید کننده DMS احاطه می شود به نوعی پرنده را می فریبد که تصور کند با طعمه روبرو شده است.
sfw_plastic_ocean_seabird

بر اساس پژوهش های زیست شناسان در حدود ۹۰ درصد از پرندگان دریایی دست کم یکبار پلاستیک خورده اند

این ترکیب شیمیایی در واقع همان چیزی است که توجه پرندگان دریایی را به خود جلب می کند. ماتیو ساووکا Matthew Savoca و همکارانش از دانشگاه کالیفرنیا در مطالعه اخیر گلوله های پلاستیکی از مواد مصنوعی را به مدت ۳ هفته در دریاهای ساحل کالیفرنیا رها کرده تا بتوانند آنها را مورد آنالیز و بررسی قرار دهند. پیش از قرار گرفتن قطعات پلاستیکی در دریا هیچ اثری از DMS در قطعات پلاستیکی استفاده شده در این  آزمایش نبوده اما آنگونه که این پژوهشگران گفته اند مطالعه آنها اثبات می کند که DMS در تمام این قطعات پس از ورود به آب دریا وجود دارد. میزان غلظت DMS در پلاستیک ها بین شش دهم میکروگرم تا ۲۸ میکروگرم در هر گرم پلاستیک اندازه گیری شد. این نشان می دهد که این گلوله های پلاستیکی کمتر از یک ماه زمان نیاز دارند تا توسط کبوتردریایی‌سانان و بینی لوله ای ها شناسایی شوند. گاهی میزان بوی متساعد شده از پلاستیک ها حتی از بوی جلبک ها در اقیانوس ها نیز شدید تر است. این بدان معناست که آلودگی روزافزون دریاها با زباله های پلاستیکی با ارسال سیگنال و تحریک پرندگان دریایی روز به روز حیات آنها را با خطر بیشتری مواجه خواهد کرد. دانشمندان با بررسی ۱۳ هزار پلاستیک موجود در شکم پرندگان دریایی در پی یافتن پاسخی به این پرسش بودند که آیا این نظریه می توند توضیحی مبنی بر این ارائه  کند که چرا پرندگان دریایی نسبت به سایر موجودات بیشتر پلاستیک می خورند یا خیر. نتیجه این پژوهش نشان می دهد آن دسته از پرندگان دریایی که در جستجوی خود برای یافتن غذا بر اساس جهت یابی به دنبال بوی DMS می گردند ۶ مرتبه بیشتر از پرندگانی که بر اساس گستره ی دید و به صورت چشمی طعمه شکار می کنند، به اشتباه پلاستیک می خورند. پیش از این اینطور به نظر می رسید که دلیل خوردن پلاستیک توسط پرندگان دریایی این است که پرندگان، زباله های دریایی را به اشتباه به صورت غذا می بینند. اما مطالعه اخیر نشان داد که سیگنال های شیمیایی در جذب آنها به پلاستیک به عنوان غذای اشتباه نقش مهمی بازی می کند. زیست دریایی به خصوص پرندگان دریایی به شدت از ناحیه زباله های پلاستیکی پراکنده در دریاها و اقیانوس ها در معرض آسیب هستند. آنها پلاستیک و کابل و زباله هایی از این دست را می بلعند و گمان می کنند که غذا خورده اند. بر اساس پژوهش های زیست شناسان در حدود ۹۰ درصد از پرندگان دریایی دست کم یکبار پلاستیک خورده اند. بیش از همه آلباتروس ها و کبوتردریایی‌سانان در معرض این آسیب زیست محیطی قرار دارند.

درباره نویسنده

تیم تحریریه علمنا

دیدگاه شما چیست