اخبار ایران و جهان پزشکی و سلامت

قلب و کلیه در پرینتر سه بعدی

نوشته شده توسط تیم تحریریه علمنا

یک تیم ۱۶ نفره از پژوهشگران دانشگاه صنعتی مونیخ TUM و دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان LMU از یک پیشرفت بزرگ در راه تولید قلب پرینت شده انسان خبر دادند و اعلام کردند که با استفاده از یک روش کاملا جدید موفق به پرینت سه بعدی شبکه سلولهای زنده قلب شده اند.
به گزارش نشریه دی ولت die Welt این گروه از دانشمندان قدم در راهی گذاشته اند که می توان جان هزاران نفر را نجات داده و یک انقلاب بزرگ در پزشکی ایجاد کند.
بیماری که در جریان بیماری قلبی در آستانه مرگ قرار دارد و تنها چیزی که می تواند او را نجات دهد پیوند یک عضو تازه است. در جریان عمل جراحی آماده سازی های اولیه انجام شده و چند ساعت بعد قلب مصنوعی سه بعدی پرینت شده از سلولهای بنیادی که از استخوان لگن بیمار گرفته شده است به او پیوند زده می شود.
این سناریو که به گفته نشریه دی ولت در حال حاضر شبیه به فیلم های علمی تخیلی به نظر می رسد فاصله چندانی با تبدیل شدن به واقعیت ندارد. دی ولت می نویسد تنها در آلمان بیش از ۱۰ هزار نفر در انتظار پیوند عضو جدید هستند. در حالیکه در عمل تقریبا یک سوم از آنها می توانند کمک دریافت کنند. بیمارستان های این کشور با کمبود عضو اهدایی مواجه هستند و به خصوص کمبود اعضای اهدایی شامل قلب و جگر و شش و کلیه در سال های اخیر به یک بحران تبدیل شده است.

photo_2016-12-13_19-14-42

پروفسور آرنه اشکرا Arne Skerra استاد شیمی زیستی در دانشگاه صنعتی مونیخ در کنار آندریاس رایشرت Andreas Reichert می گوید روش ما تولید و ساخت کل عضو را ممکن می کند.

روش پرینت سه بعدی عضو که به گفته این دانشمندان به تدریج در دسترس عمومی قرار خواهد گرفت یک جهش بزرگ در علم پزشکی خواهد بود و دیگر برای زنده ماندن یک نفر لازم نیست فرد دیگری جان خود را از دست داده باشد. پروفسور اشکرا پیشبینی می‌کند پیوند نخستین کلیه مصنوعی ساخته شده با این روش احتمالا در ۱۰ یا ۲۰ سال آینده عملی خواهد شد. به گفته او اینجا صحبت از پرینتری سه بعدی است که جوهر آن به نوعی جوهر زیستی است و می تواند یک عضو بدن را به صورت کامل به شکل سه بعدی پرینت کند.
تیم تحقیقاتی پروفسور اشکرا در جریان رقابت های بین المللی مهندسی ژنتیک iGEM در بوستون ایالات متحده موفق به احراز مقام نخست شد. پروفسور اشکرا می گوید در بافت های ساده تر مثلا پوست شاید بتوان امید داشت که در ۵ سال آینده بتوان این روش را عملا به کار گرفت و به خصوص کمک بزرگی به بیماران سوانح و اورژانس نمود.

درباره نویسنده

تیم تحریریه علمنا

دیدگاه شما چیست