اخبار

انواع مواد مخدر و اثرات آن/بخش دوم

مواد مخدر علمنا
نوشته شده توسط سرویس پزشکی و سلامت

با تغییر شیوه زندگی به شکل امروزی و جدید گاهی مسائلی ایجاد می شود که حل آن از عهده بسیاری از افراد خارج است. بروز بیماری های روانی و سیر تدریجی آن منجر به ایجاد رفتارها و عادت هایی در انسان می شود که بعضا کنترل و ترک آن بسیار مشکل و گاهی غیرممکن است. اعتیاد انسان به مصرف مواد و داروها از جمله این عادت هاست. در این قسمت به معرفی ۹ ماده ی مخدر دیگر می پردازیم.

۹) متادون

متادون علمنا

متادون اولین بار در زمان جنگ جهانی دوم در کشور آلمان ساخته شد. زمانی که عرضه تریاک در اروپا به دلیل آغاز جنگ جهانی دوم متوقف شد. مصرف کنندگان تریاک در اروپا و خصوصا در آلمان که تعدادشان هم کم نبود با مشکل جدی مواجه شدند. شیمی دانان و شرکت های داروسازی آلمان به سفارش مسئولین کشور ماده مخدر مصنوعی جدیدی تولید کردند که به خشخاش متکی نبود. شیمی دانان موفق به تولید دارویی شدند که نه تنها مؤثر بود بلکه ماندگاری آن نیز در بدن بیشتر از سایر مواد مخدر بود. مدت زمان تأثیر هروئین در بدن حدود ۴ تا ۸ ساعت است؛ در نتیجه مصرف کنندگان نیاز دارند که چندین بار در روز از این ماده استفاده کنند. درحالی که این دارو به طور میانگین بین ۲۴ تا ۷۲ ساعت، با درنظر گرفتن میزان مصرف و سوخت و ساز بدن افراد، تداوم دارد. نام این دارو یا ماده مخدر مصنوعی متادون بود. با گذشت زمان متادون داروی منتخب پزشکانی شد که سعی در درمان بیماری اعتیاد و وابستگی به مواد مخدر داشتند و دارند.
متادون ماده مخدر مصنوعی است که به صورت قرص، شربت و آمپول مورد استفاده قرار می گیرد. این ماده می تواند معمولا خماری و اشتیاق معتادان به هروئین را تا ۲۴ ساعت کنترل کند. بیماران معمولا از نظر فیزیکی به همان اندازه به متادون وابسته هستند که به هروئین و یا هر ماده مخدر دیگری وابسته بودند.
معتادان پس از هر بار استفاده از هروئین و گذشت ساعات اوج نشئگی، مدت زمان کوتاهی حالات طبیعی داشته و پس از آن با خماری روبرو می شوند. این خماری و حس نیاز، می تواند عوارضی شبیه به آنفلوآنزا با درد، اضطراب و افسردگی داشته باشد. این دوره یا سیکل تکراری، هر ۴ تا ۸ ساعت با استفاده از هروئین تکرار می شود. برخی از متخصصین بر این باورند که این دوره یا سیکل با استفاده از متادون قابل کنترل است. از نظر علمی احتمال چنین امری وجود دارد چرا که متادون با سرعت کمتری به سیستم بدن وارد و رها می شود و مدت طولانی تری از هروئین و یا هر مواد مخدر دیگری در بدن باقی می ماند. مواد مخدر با گیرایی کوتاه مدت مانند هروئین و مورفین باعث ایجاد و تداوم نوعی فرآیند غیرطبیعی در مغز شده که سبب ایجاد اختلال در احساس سلامتی و روند عملکرد طبیعی بدن می شوند. استفاده از متادون در شرایط قطع مصرف مواد مخدر باعث قطع بسیاری از این روندهای تخریبی شده و بسیاری از عملکردهای بیولوژی سیستم عصبی را به حالت طبیعی در می آورد.
از معمول ترین عوارض استفاده از متادون می توان به موارد زیر اشاره کرد:
الف) مغز: خواب آلودگی، منگی، سردرد، سرگیجه، فقدان تمرکز، احساس مستی، افسردگی، توهم و عدم تعادل در راه رفتن
ب) گوارش: حالت تهوع و استفراغ، خشکی دهان و یبوست
ج) پوست: حساسیت پوستی، کهیر، خارش، رنگ پریدگی و عرق کردن
د) قلب و عروق: تپش قلب و اُفت فشار خون که باعث ضعف و از حال رفتگی می شود
د) سایر عوارض: ضعف، ناخوشی، نوسان تنفسی، ضعف بینایی، اختلال دریچه پروستات و تأخیر در روند ادرار طبیعی، حساسیت آنافیلاکسی (نوعی مسمومیت خونی)، رعشه، پرش عضلات و ضعف عضلانی. استفاده از متادون خطر انسداد و از کار افتادگی کلیه ها را نیز همراه دارد.
اما آنچه که باید درنظر گرفته شود این است که متادون به خودی خود نوعی اعتیاد است نه درمان. در طی تحقیقاتی که در جهت کشف میزان اعتیاد به متادون در کشور انگلستان انجام شد به اثبات رسید که این ماده بسیار اعتیاد آور است. به عنوان مثال در یکی از این آزمایش ها به درمان جویانی که چشمانشان بسته بود متادون و هروئین داده شد. هیچ یک از آن ها قادر به تشخیص تفاوت بین تأثیر این دو ماده مخدر نبودند. این تحقیق نشان داد که مشکل اضافی که مصرف کنندگان متادون برای رهایی از هروئین تجربه می کنند ترک خود متادون است! ترک اولیه هروئین شاید در مدت یک هفته تا ۱۰ روز میسر باشد ولی ترک متادون می تواند ماه ها یا سال ها طول بکشد. عجیب آنکه متادون که به عنوان ماده ای برای ترک مواد مخدر باید استفاده شود مرتبا در بازار سیاه و به طور غیرقانونی خرید و فروش شده و باعث ایجاد شمار گوناگونی از مرگ در اثراستفاده بیش ار حد شده است.
اعتیاد به متادون بسیار خطرناک بوده و ترک آن هم بسیار مشکل. در تحقیقات NHSDA در آمریکا بسیاری از افراد رها شده از مصرف هروئین معتقد بودند که “وحشت” ترک هروئین به مراتب کمتر از “عذاب” ترک متادون است.

۱۰) ترامادول

ترامادول علمنا

دارویی ضد درد با اثر مرکزی با نام ترامادول، تدامول و یا بایومادول چند سالی است وارد فارماکوپه دارویی ایران شده است. این ماده از دسته داروهای مسکن مخدر یا اپوئیدهای مصنوعی می باشد. این دارو بر اساس همانند سازی ساختار مولکولی نارسئین که یکی از آلکالوئید های تریاک می باشد، ساخته شده است. عمده مصرف این دارو در پزشکی برای کاهش دردهای مفصلی، جراحی و زایمان با میزان درد متوسط تا شدید است و از این جهت ضعیف تر از مورفین، پتدین و قوی تر از مسکن هائی نظیر پروفن و استامینوفن می باشد. مصرف این دارو بیش از دو هفته مجاز نمی باشد و باعث وابستگی داروئی و اعتیاد می گردد.
سوء مصرف این دارو سبب عوارض بسیار خطرناک است، به طوری که اکنون نوع تزریقی آن تنها در اورژانس بیمارستان ها وجود دارد و از سطح داروخانه های شهر جمع آوری شده است. اما متاسفانه کپسول و قرص ترامادول به صورت گسترده ای به فروش می رسد.
عمده مصرف کنندگان ترامادول افرادی هستند که از این دارو به عنوان جایگزینی برای مواد مخدر و یا ترک آن با هدف کاهش عوارض قطع مواد مصرفی خود استفاده می کنند اما غافل از این نکته هستند که مصرف این دارو نه تنها هیچ مشکلی از آن ها را حل نمی کند بلکه باعث تحمل عوارض ناشی از این سوء مصرف و جایگزینی مخرب می شود که عمده ترین آن ها اختلال در سیستم های تنفسی، کلیه و کبد می باشد و در نهایت منجر به عود مصرف قبلی، تحمل این عوارض و آسیب های بسیار آن می گردد.
دسته دیگری از افراد برای رفع مشکلات جنسی و به توصیه افرادی ناآگاه رو به مصرف این دارو می آورند که در نهایت نه تنها این مشکلات رفع نمی گردد، بلکه باز هم عوارض مخرب این دارو شرایط را وخیم تر کرده و خود زمینه ساز مصرف انواع مواد مخدر دیگر و ورود به دنیای سیاه اعتیاد می گردد. مصرف این دارو به صورت همزمان با الکل، خواب آورها، ضد دردها و دارو های سایکو تروپیک مجاز نیست. عوارض جانبی مصرف این دارو شامل خستگی و ضعف عمومی، گشاد شدن رگ ها، نگرانی، گیجی، اختلالات تعادلی، حالات عصبی، اختلالات خواب، درد شکمی، بی اشتهائی، یبوست، راش جلدی، اختلالات بینائی و تکرر ادرار است.

۱۱) تمجیزک

bup-med

یکی از داروهای ترک اعتیاد که امروزه در سطحی وسیع مورد استفاده مصرف کنندگان مواد مخدر به منظور ترک اعتیاد قرار گرفته و می گیرد، تمجزیک است. این دارو برای اولین بار توسط یک شرکت داروسازی انگلیسی به صورت آمپول و قرص به بازار داروهای ترک اعتیاد عرضه شد. ظاهرا این دارو از ترکیب مورفین صنعتی، هیدروکلراید و دیگر داروهای شیمیایی ساخته شده است. نام تجاری این دارو تمجزیک است و نام های عامیانه آن که در بین مصرف کنندگان شایع است، تیمجیزک، تیدی جیزک و اورجیزک است. نام های ژنریک آن که در دسته بندی های دارویی از آن ها یاد می شود بوپره نورفین و نوپره نرفین می باشد.
نتایج تحقیقات کنگره ۶۰ که با استفاده از تجربیات مصرف کنندگان این دارو به دست آمده است، نشان می دهد این دارو به قدری مخرب، ویران گر و وحشتناک است که در تصور نمی گنجد. بعد وحشتناک قضیه این است که مصرف کنندگان این دارو به منظور ترک مواد مخدر سنتی نظیر تریاک و هروئین به مصرف آن روی آورده اند و یا توسط بعضی افراد که کارشان ترک اعتیاد است به آن ها تجویز شده و بعد از مدتی چنان اعتیاد سنگینی به آن پیدا می کنند که ابعاد تخریب آن از تصور ما و شما خارج است! این دارو اغلب به صورت آمپول به منظور تزریق وریدی تجویز و استفاده می شود. در نظر بگیرید شخصی که مقداری تریاک به صورت کشیدنی یا خوراکی استفاده می کند و به آن اعتیاد دارد و درحالی که با داشتن اعتیاد به تریاک قادر است به امورات زندگی خود رسیدگی کند، برای ترک اعتیاد مراجعه می کند و به او آمپول تیمجیزک تجویز می شود که بایستی آن را به صورت تزریق استفاده کند. به دلیل قدرت بالای این دارو شخص مصرف کننده بعد از چند بار استفاده طوری نشئه می شود که با مقادیر بسیار زیاد تریاک و حتی هرویین به آن نشئگی نمی رسد.
بعد از مدتی، ترس او از تزریق از بین می رود و حتی نسبت به تزریق شرطی هم می شود زیرا عمل تزریق مقدمه ای است برای نشئه شدن. در این حالت او خودش عمل تزریق را انجام می دهد؛ رفته رفته نقطه تحمل یا تلورانس مصرف بالا می رود و از روزی یک یا دو عدد آمپول به تدریج به عددی باورنکردنی می رسد. جایگزینی این دارو و اعتیاد به آن وضعیتی را به وجود می آورد که مصرف کننده نه تنها نمی تواند آن را کنار بگذارد بلکه اگر بخواهد به مصرف قبلی خودش یعنی تریاک هم برگردد، نمی تواند. در این فرآیند، یعنی اقدام به ترک اعتیاد تریاک، یک معتاد ساده با مصرف تریاک به یک معتاد تزریقی تبدیل می شود که روزانه بایستی ده ها آمپول به خودش تزریق کند و دیگر قادر به ادامه زندگی و رسیدگی به امورات روزمره خود نیست.
داستان داروهای ترک اعتیاد و تجویزهای بعضی افراد که خود را متخصص ترک اعتیاد می دانند، داستان بسیار تلخ و گریه آوری است که تمامی مصرف کنندگان مواد مخدر که قصد ترک اعتیاد خود را دارند با آن آشنا هستند و خوب می دانند که این افراد چگونه آن ها را از چاله درمی آورند و به چاهی عمیق می اندازند که بیرون آمدن از آن بسیار سخت و طاقت فرساست. جالب است بدانیدکه شرکت سازنده این دارو در اروپا ادعا کرده است که این دارو بهترین جایگزین برای مواد مخدر و ترک آن است. درحالی که تجربه مصرف کنندگان این دارو هرگز چنین چیزی را تأیید نمی کند. یکی از مصرف کنندگان این دارو می گوید بعد از گذشت مدتی از مصرف این دارو گاهی اوقات ۲۰ عدد آمپول تمجیزک در روز تزریق می کرده است.
از عوارض اعتیاد به این داروی خطرناک می توان به علاقه شدید به تزریق و شرطی شدن نسبت به آن، بی قراری شدید و تشنج، کمر درد، بی خوابی، ضعیف شدن و پوکی استخوان به گونه ای که با کوچکترین ضربه منجر به شکستگی استخوان می گردد، لکه های پوستی ناشی از آسیب های کبدی، پرخاشگری، بی حسی بدن و خواب رفتن اعضای بدن، فراموشی، برخورد با دیوار و عدم تشخیص موانع اشاره کرد.

۱۲) دیفنوکسیلات

دیقنوکسیلات علمنا

به علت هزینه بالای استخراج آلکالوئیدهای تریاک در آزمایشگاه ها، ساخت داروهای شبه مخدرسنتتیک یا نیمه سنتتیک بر پایه یا همانند سازی مولکولی تریاک و با دست بردن تغییراتی درساختار آن شروع شد و انواع و اقسام داروها به بازار سرازیر گشت. بسیاری از این داروها به علت عوارض شدید و مخرب جانبی از چرخه تولید رسمی خارج گردیدند؛ اما بعدها با فاش شدن فرمول ساخت آن ها، وارد بازار مصرف مواد مخدر شدند. یکی از این داروها که درکنار مصرف پزشکی نه چندان قابل توجه (با توجه به نمونه های مشابه دارویی بدون عوارض) باعث سوء مصرف گسترده گردیده است، دارویی است سنتتیک به نام دیفنوکسیلات یا لوموتیل.
عمده مصرف کنندگان دیفنوکسیلات را افرادی تشکیل می دهند که قصد ترک یا درمان مواد مخدر را داشته و به مصرف این قرص روی آورده اند و متاسفانه با افزایش دارو در مواردی شخص بالغ بر صدها قرص را یک جا مصرف می کند. نکته ی قابل توجه اینکه سازندگان دیفنوکسیلات برای جلوگیری از سوء مصرف آن مقداری آتروپین به آن افزوده اند ولی این نیز هرگز چاره ساز نبوده و با توجه به تداخل شدید داروئی این ماده با ضدافسردگی ها و خواب آورها باعث عوارض شدید و مخربی می گردد. عوارض سوء مصرف دیفنوکسیلات در افراد متفاوت است و بیشتر شامل علائمی نظیر خشکی دهان، گر گرفتگی، تاری دید، یبوست های مزمن، خواب آلودگی، بی اشتهایی، خارش، مشکلات تنفسی، تشنج، اشکال در دفع ادرار، تاول های شدید عفونی، ناتوانی جنسی، تیک های عصبی و غیره است. قطع به یک باره دیفنوکسیلات در مصرف های با دوز بالا امکان پذیر نمی باشد و در واقع هیچ دارویی جوابگوی رفع علائم آن نیست. اما با روش درمان تدریجی و کاهش پله ای دارو، افراد بسیاری سلامتی خود را باز یافته اند و به درمان رسیده اند.

۱۳) نیکوتین

نیکوتین علمنا

مهم ترین ترکیب موثر سیگار، نیکوتین است که عامل اصلی اعتیاد جسمانی به دخانیات است. نیکوتین سبب ترشح فوری آدرنالین می شود. آثار آدرنالین شامل افزایش ضربان قلب، افزایش فشار خون، تنفس سریع و عمیق، افزایش قند خون و کاهش اشتهاست. نیکوتین در واقع یک محرک سیستم عصبی مرکزی است. از دیگر آثار نیکوتین می توان به بالا رفتن چربی خون و افزایش چسبندگی پلاکت ها (ایجاد لخته خونی) اشاره کرد. همچنین این ماده با تاثیر بر روی هورمون های جنسی مانند استروژن، سبب یائسگی زودرس می شود.
یک نخ سیگار، کمتر از ۲ میلی گرم نیکوتین وارد خون می کند. نیکوتین به دلیل آثار روانی خوشایندی که ایجاد می کند، اثر اعتیادآور دارد و شخص به مرور زمان به آن عادت می کند و مانند بقیه اعتیادها، کم کم مقدار مصرف و نیاز به نیکوتین بالا می رود و تعداد نخ سیگار مصرفی نیز افزایش می یابد و با عدم مصرف آن، علایم قطع نیکوتین مانند عصبانیت، پرخاشگری و زودرنجی به وجود می آید.
نیکوتین دارای آثار متضاد و متناقصی است، یعنی هم نیرو بخش و محرک است و هم سرکوب گر و آرام بخش و جذب آن از طریق پوست، ریه و غشاهای مخاط بینی و دهان انجام می شود. همچنین سم نیکوتین با تاثیر بر اعصاب دستگاه گوارش، باعث افزایش حرکت روده ها می شود، در نتیجه با مصرف سیگار عوارضی چون تهوع، استفراغ و اسهال شایع است. نیکوتین در مقادیر بالا با تاثیر بر روی سیستم اعصاب، باعث لرزش، تشنج، فلج عضلات و مرگ می شود.
نیمه عمر نیکوتین در بدن یک ساعت است، یعنی یک ساعت طول می کشد تا مقدار آن در بدن به نصف برسد. ۷ ثانیه پس از استعمال دخانیات، به دلیل عبور آسان آن از سد خونی- مغزی، نیکوتین خود را به مغز می رساند و تقریبا روی تمامی سیستم های عصبی و غددی بدن موثر است.
بر اساس معیارهای روان پزشکی، مصرف عادتی نیکوتین نوع شدیدی از اعتیاد تلقی می شود. اعتیاد به نیکوتین هم به مقدار آن مربوط است و هم به دفعات رسیدن این ماده به مغز.

۱۴) الکل

مشروبات الکلی علمنا

الکل خالص، مایعی شفاف است و معمولا دارای ۹۶ تا ۹۷ درجه الکل خالص است. الکل اتانول از دیر زمانی شناخته شده و در طبیعت تقریبا در همه جا یافت می شود. در بسیاری از انواع تخمیرها همیشه مقداری از این الکل به وجود می آید و مقدار کمی از آن نیز در آب های طبیعی و معدنی یافت می شود. برای تهیه الکل از شیوه های تخمیر مواد نشاسته ای و قندی، یا از شیوه های سنتز و مصنوعی استفاده می کنند.
از نظر طبقه بندی فارماکولوژی، تضعیف کننده سیستم مرکزی اعصاب است که جزو آرام بخش ها و سستی زاها طبقه بندی می شود. در پزشکی مصارف زیادی دارد ولی به علت سو استفاده در مصرف آن، مشکلاتی را در جامعه بشری ایجاد می کند.
از جمله اثرات الکل افزایش خواب و گشاد شدن عروق است. اثر اصلی و عمده کوتاه مدت الکل بر سیستم اعصاب مرکزی است و به عنوان خواب آور یا بی حس کننده عمل می کند. علاوه بر آن، اثراتی در هوشیاری فرد و اعمال و وظایف دستگاه مغز و اعصاب دارد. به طور کلی اثر الکل بستگی به میزان نوشیدن، اندازه، وزن بدن، وضعیت سلامت جسمی و روحی فرد مصرف کننده، تجربیات فرد از جمله درجه تحمل و وابستگی، خلق و خوی و درجه خلوص نوشیدنی محتوی الکل دارد.
مصرف نوشابه های الکلی در ابتدا موجب نوعی آرامش و رها شدن از قیودات و سرخوشی زیاد می گردد، ولی پس از مدتی اثرات واقعی آن از جمله ناهماهنگی در حرکات عضلات (آتاکسی)، اختلال در قضاوت، آسیب اعمال حرکتی و مهارتی، کندی واکنش فکری، تشدید حالت تهاجمی و پرخاشگری، تلوتلو خوردن، درهم و بر هم حرف زدن، سوزش قلب، پرحرفی، دوتا دیدن اشیا و افراد، گیجی، گر گرفتگی، کرختی و بی حسی اعضای بدن و افزایش ادرار می باشد.
مصرف الکل حتی مصرف کم آن به خصوص اگر همراه با دیگر مواد اعتیاد آور باشد به مهارت رانندگی آسیب می رساند. پس از ۸ تا ۱۲ ساعت که از مصرف زیاد آن بگذرد، سردرد، تهوع، لرزش و استفراغ ایجاد می شود. مصرف خیلی زیاد آن ممکن است موجب فلج شدن فعالیت های مغزی، دستگاه تنفسی و در نتیجه مرگ می گردد. به طور کلی این اثرات چنانچه همراه با مصرف آرام بخش ها و دیگر داروهای تضعیف کننده باشد، تشدید می گردد. مصرف زیاد آن همراه با داروهای ضد افسردگی از جمله باربیتوریک ها اغلب ممکن است، موجب مرگ فرد گردد. مصرف مداوم نوشابه های الکلی موجب سایروز کبدی، پانکریت، اختلالات کیسه صفرا، ناراحتی های گوارشی، زخم معده و اثنی عشر، گاستریت و برخی از سرطان ها در دستگاه گوارش شود. نارسایی هایی اعمال هوشی و حرکتی، بی ثباتی هیجانی، کاهش ادراک حسی، فراموشی و تیرگی بینایی در بیشتر افراد معتاد به الکل دیده می شود. الکل به عنوان داروی اعتیاد آور، قدرت ایجاد وابستگی جسمی و روانی را دارد.

۱۵) داروهای خواب آور

داروهای خواب آور علمنا

برخی از دارو هایی که برای درمان بیماری های اعصاب و روان تجویز می گردند، در ادامه مصرف نابجا بسیار خطرناک و اعتیادآور هستند. این داروها در دو گروه عمده تقسیم می شوند و اغلب برای درمان بی خوابی و افسردگی تجویز شده اند:
۱- بنزو دیازپین ها (دیازپام، اگزازپام، کلونازپام، لورازپام، کلرودیازپوکساید)
۲- باربیتیورات ها (فنوباربیتال، سکوباربیتال)
در پزشکی این داروها به عنوان ضد اضطراب، درمان بی خوابی، ضد تشنج، شل کننده عضلانی و رفع علائم ناشی از ترک اعتیاد تجویز می شود. افرادی که به این مواد وابسته می شوند معمولا در یکی از سه گروه زیر قرار می گیرند:
الف) بیماران مبتلا به افسردگی یا اختلالات روانی که دوز بالایی از این داروها برای مدت طولانی برای آن ها تجویز شده است.
ب) افرادی که به طور خودسر برای درمان بی خوابی و کاهش اضطراب ازاین داروها استفاده می کنند.
ج) افراد وابسته به انواع مواد مخدر که برای رفع عوارض ناشی از ترک ماده مخدر توسط پزشک یا خودسر با این داروها آشنا شده و پس از عود مجدد اعتیاد، قادر به قطع دارو ها نبوده و اکنون به اجبار دارو را همراه ماده مخدر مصرف می کنند که در میان این سه گروه، گروه آخر به عوارض بسیار شدیدتر و خطرناکتری دچار هستند.
این داروها از طریق گیرنده گابا در بدن عمل می کنند. نتیجه مطالعات نشان داده که گیرنده های اختصاصی برای بنزودیازپین ها در مغز به صورت پیش سیناپسی وجود دارند و این ها از طریق گیرنده گابا باعث باز شدن کانال کلر و ورود یون های منفی کلر به نورون می شوند و با اتصال دارو سبب تسهیل اثر طبیعی گیرنده گابا شده و اثرات خود را نشان می دهند.
در هنگام مسمومیت دارویی این علائم ظاهر می شوند: گیجی، افت علائم حیاتی و ضعیف شدن رفلکس ها که در این گونه موارد وادار کردن بیمار به استفراغ و تخلیه معده قبل از رسیدن به پزشک ضروری است.
مطالعه بر روی بنزودیازپین ها نشان می دهد که این داروها پس از یک ماه مصرف ایجاد وابستگی می نمایند و در هنگام قطع مصرف، بسته به تعداد و دفعات مصرف، علائم محرومیت ۲۴ ساعت پس از آخرین مصرف شروع شده و تا ۷۲ ساعت بعد به اوج خود می رسد که شامل مواردی نظیر لرزش، بی خوابی، بی اشتهایی، تهوع، استفراغ، کاهش فشارخون، تشنج و تب بالا و در قطع ناگهانی و به یکباره این دارو در اغلب موارد منجر به اغما و مرگ می شود. بنابراین قطع ناگهانی این دارو امکان پذیر نیست و باید به صورت تدریجی و در پله هایی منظم این دارو کاهش پیدا کرده تا عوارض ناشی از ترک به حداقل ممکن خود برسد.

۱۶) کتامین

کتامین علمنا

کتامین اخیرا به عنوان داروی کلوپ ها مشهور شده است؛ چرا که در شب نشینی های کلوپ مصرف زیادی دارد. این دارو به عنوان داروی بیهوشی کودکان ساخته شد و در حال حاضر در دامپزشکی کاربرد دارد. برخی مصرف کننده ها تجربیات معنوی با آن دارند، در حالی که مصرف کننده های دیگر حالاتی مانند تحریک پذیری ناخوشایند، گیجی، سرگشتگی و رفتار غیر منطقی را تجربه می کنند. اثرات دارو از ۱ تا ۴ ساعت بسته به شیوه و مقدار مصرف دارو متغیر است. در حال حاضر در ایران به علت عدم آگاهی فروشنده ها این دارو توسط افراد مصرف کننده از داروخانه های دامپزشکی تهیه و مورد سوء مصرف قرار می گیرد؛ هرچند که در سطح شهر نیز به صورت غیر قانونی و با قیمتی بالاتر به فروش می رسد.

۱۷) فن سیکلیدین (pcp)

pcp علمنا

pcp در اواخر دهه ۱۹۵۰ به عنوان یک داروی بیهوشی ساخته شد ولی به دلیل عوارض جانبی همچون روان آشفتگی و گم گشتگی مصرف آن ممنوع شد؛ اما در اواخر دهه ۱۹۶۰ به عنوان مواد مخدر تحت سو مصرف قرار گرفت. در آن سال ها به نام سرنیلان و به عنوان یک داروی بیهوشی برای حیوانات مورد مصرف قرار می گرفت و در حال حاضر هیچگونه استفاده قانونی پزشکی ندارد و به صورت مخلوط با سایر توهم زاها شیوع گسترده ای پیدا کرده است.
pcp خالص پودر کریستالی سفید رنگی است که به راحتی در آب قابل حل می باشد، اما امروزه ترکیب آن با مواد دیگر باعث تغییر رنگ آن از آجری تا قهوه ای و تغییر شکل از پودر به آدامس شده است. مواد شیمیائی مورد نیاز برای ساخت آن بسیار ارزان و قابل دسترس می باشند و به صورت قرص، پودر و کریستال وجود دارد که با توتون سیگار یا گراس مخلوط شده و تدخین می گردد. می شود آن را انفیه کرد و یا از هر غشا مرطوبی (واژن، رکتوم یا چشم) قابل حل است.
این ماده بسیار سریع و در مدت چند ثانیه اثر می کند. در دوز های پائین تر احساس آرامش کاذب، مورمور شدن و کرختی ایجاد می کند و به تدریج تبدیل به احساس جدائی، دوری و بیگانگی نسبت به محیط پیرامون می شود. بریده بریده حرف زدن، عدم تعادل و هماهنگی در اندام ها همراه با حس قدرت و احساس شناور بودن از دیگر اثرات آن است که از ۴ تا ۶ ساعت ادامه دارد. افسردگی متعاقب دوز حاد آن تا ۲۴ ساعت ادامه می یابد. در دوزهای بالاتر برخی افراد دچار گیجی، محبت، حالت آزار رساننده و اضطراب شدید می شوند که این مرحله منجر به خشونت های شدید رفتاری می گردد و این یکی از خطرناک ترین عوارض سو مصرف pcp می باشد و ممکن است به مرگ فرد مصرف کننده و یا هر شخص دیگری منجر شود.
در صورت مصرف مداوم عوارضی چون خیرگی بدون هدف، حرکات سریع چشم، راه رفتن نا متعادل، توهمات شنوایی، تغییر اشکال هندسی، اختلالات رفتاری و فراموشی ظاهر می شود. pcp همانند اغلب مواد مخدر توهم زا وابستگی جسمانی حاد ایجاد نمی کند، ولی این ماده به میزان زیادی باعث ایجاد وابستگی روانی می شود.
نام خیابانی آن گرد فرشته است. در دوز های ۱۵-۵ میلی گرم و به شکل قرص، کپسول، دودی مشامی و تزریق مصرف می شود.

درباره نویسنده

سرویس پزشکی و سلامت

دیدگاه شما چیست