اخبار

نقش کلیدی پدر در رشد و تکامل فرزند

تربیت فرزند علمنا
نوشته شده توسط تیم تحریریه علمنا

طبق یافته ها و تحقیقات جدیدی در دانشگاه میشیگان، پدران به طور حیرت انگیزی در تکامل فرزندانشان نقش دارند؛ از رشد زبانی و شناختی در دوران نوزادی گرفته تا مهارت های اجتماعی در کلاس پنجم!
این تحقیق یک سری از قطعی ترین شواهد را در اثبات اهمیت نقش پدران در رشد کودکان فراهم کرده است و این ایده را که در برنامه ریزی های دوران کودکی نقش پدر و مادر باید یکسان باشد، تقویت می کند. این یافته ها به صورت آنلاین در دو ژورنال آکادمیکِ Early Childhood Research Quarterly و Infant and Child Development منتشر شده است.
کِلِر والتون (Claire Vallotton) استاد و محقق اصلی این پروژه تحقیقاتی گفت: “این یافته ها کاملا بر خلاف نظریه قبلی است که می گفت پدرها روی رشد کودکانشان به آن صورت نقشی ندارند. طبق این ایده ی قدیمی تر، پدران در خانه فقط ایجاد یک تِم می کنند و این مادران هستند که به طور مستقیم در تکامل فرزندان نقش دارند. اما ما نشان دادیم که پدرها هم تاثیر مستقیم در این زمینه دارند هم در کوتاه مدت و هم به صورت دراز مدت.”
در این پروژه از اطلاعات ۷۳۰ خانواده در ۱۷ نقطه ی کشور آمریکا استفاده شد. محققان اثرات استرس و مشکلات روحی و روانی والدین مانند افسردگی را بر روی فرزندان آن ها بررسی کردند. این مشکلات روحی و روانی بر روی نحوه ی برخورد والدین با فرزندانشان و متعاقبا درتکامل کودکان اثر می گذارد.
این مطالعه دریافت زمانی که پدر خانواده دچار استرس باشد، اثرات مخرب زیادی بر توانایی های زبانی و شناختی کودکان زمانی که آن ها ۲ یا ۳ ساله هستند، وارد می شود؛ حتی اگر مادر از نظر روحی و روانی سالم باشد. این تاثیر با جنس بچه ها متفاوت می شود، مثلا تاثیر استرس پدران در توانایی های زبانی فرزند پسر نقش منفیِ بیشتری نسبت به فرزند دختر دارد.
یک یافته ی کلیدی دیگر این که سلامت ذهنی پدر و مادر تاثیر مهم مشابهی بر مشکلات رفتاری خردسالان دارد. علاوه بر این ها، سلامت روحی و روانی پدر اثرات طولانی مدتی داشته و به ایجاد تفاوت هایی در مهارت های اجتماعی فرزندان (مانند خود کنترلی و روحیه ی همکاری)، زمانی که آن ها به کلاس پنجم رسیدند، منجر می شود. در واقع وجود علائم افسردگی در پدرها تاثیرات درازمدت بیشتری بر توانایی های اجتماعی فرزندان دارد تا زمانی که همین علائم در مادران دیده شود.
به طور خلاصه، این یافته ها به نتایجِ کم اما قابل توجه به دست آمده در تحقیقات گسترده در رابطه با این موضوع که ویژگی های پدر و رابطه ی پدر-فرزندی خیلی بیشتر از آن چه در گذشته تصور می شد بر تکامل اجتماعی فرزندان دخالت داشته و صرفا حضور پدر در خانه یا در زندگی فرزند کافی نیست، اضافه می گردد.
تامِشا هاروود (Tamesha Harewood) نویسنده ی ارشد مقاله ی منتشر شده در Infant and Child Development گفت: “پدران به همراه مادران باید در برنامه ریزی ها و سیاست های خانواده دخیل باشند. نقش پدرها نباید تنها در برآورده کردن نیازهای اقتصادی فرزندان باشد. پدر باید در کنار فرزندش بوده و این موضوع را درنظر بگیرد که استرس و افسردگی او می تواند چه تاثیرات زیان آوری روی فرزندش داشته باشد.”

درباره نویسنده

تیم تحریریه علمنا

دیدگاه شما چیست