مقالات

گلوله‌ای از جنس موج/قسمت سوم: تیربارهای نامرئی!

رزونانس
نوشته شده توسط محمد حسین نیرین

در دو قسمت قبل، با سلسله‌ای از مطالب سعی کردیم آرام آرام با پدیده‌ی رزونانس آشنا شویم. در قسمت اول ضمن تاریخچه‌ای از آشنایی بشر با این رزونانس، این پدیده را معرفی کردیم. آموختیم فرکانس طبیعی چیست، چطور پدیده‌ی رزونانس رخ می‌دهد، چگونه یک لیوان تنها با صوت می‌شکند و داستان غمناک ریختن پل‌ها در اثر پدیده‌ی رزونانس را مطرح کردیم.
پس از آن در قسمت بعدی کمی تاب خوردیم. یعنی با بررسی فیزیک تاب خوردن و دخالت رزونانس در آن، باید متوجه شده باشید که چطور به بهترین نحو ممکن از این وسیله‌ی بازی استفاده کنید. در قسمت دوم، انگشت بر ردپای رزونانس در اطراف گذاشتیم و گاهی به اختصار، گاهی هم به تفصیل نقش پر رنگ رزونانس در پدیده‌هایی به سادگی تاب خوردن و دستگاه‌هایی به پیچیدگی MRI را بررسی کردیم.
اگر تا اینجا با ما همراه بوده باشید باید تا حالا ذهنیت خوبی از چیستی و کاربردهای این پدیده داشته باشید. در این قسمت می‌خواهیم بالاخره به سؤال کلیدی‌ای که موجب آغاز این بحث شد بپردازیم. سؤال مهم نوجوانی من را یادتان هست؟ اگر نه پیشنهاد می‌کنم سری به قسمت اول این مطلب بزنید. (در ادامه‌ی همین قسمت سؤال را مجدداً مطرح می‌کنیم.)
بگذارید به جای پاسخ صریح، سؤال را کمی روشن‌تر مطرح کنیم، شاید اینطور خود به خود پاسخ سؤال را بیابیم.
فرض کنید شخصی بتواند بدون نیاز به ورود به یک ساختمان، نقشه‌ی دقیقی از درون این ساختمان رسم کند، با جزئیاتی مانند مکان و حتی جنس هر کدام از وسایل. چه کسی می‌تواند بگوید که این فرد از این اطلاعات برای ورود با ساختمان و نیت‌های شومی استفاده نکند؟ خب در قسمت پیش دیدیم که با استفاده از رزونانس می‌توان بدون نیاز به شکافتن چیزی، نقشه‌ی دقیقی از بدن انسان با تمام اجزاء آن بدست آورد. حتماً تصاویر MRI رنگی را دیده‌اید. به نظرم دور از ذهن نیست که آن را با نقشه‌های رنگی گوگل مقایسه کنیم. برای کسی که می‌خواهد با ما آسیبی برساند، این نقشه‌های رنگی بدن (همان تصاویر MRI) حکم نقشه‌ی گنج را دارند. اما این بخش ترسیم نقشه چندان اهمیتی ندارد. به این امر توجه کنید که می‌توان مولکول‌های درونی بدن را تنها با دانستن بافت آنها و تولید امواج به نوسان وادار کرد.
در طراحی‌های مهندسی، علی الخصوص وسایل دینامیکی (به طور کل وسایلی که تغییر با زمان و حرکت بخشی از آن سیستم است) یا وسایلی که با یک دینامیک مثلاً سیالی در حرکت سر و کار دارند، رزونانس فاکتوری بسیار جدی‌ست. سیستم‌ها را طوری طراحی می‌کنند که فرکانس ارتعاشات ایجاد شده در آن سیستم، یا فرکانس کاری آن، نزدیک به فرکانس طبیعی سیستم نباشد. اگر اینطور شود، یا آن سیستم از هم می‌پاشد، یا نمی‌تواند به درستی کاربردی که برای آن طراحی شده است را داشته باشد. برای مثال در خودرو، حرکات زیادی داریم، سعی می‌شود این حرکات را توسط سیستم‌های تعلیق به خوبی مهار و بهینه کرد. به دلیل وجود فنربندی و دمپرها، همچنین انعطاف باقی اجزاء خودرو، خودرو ارتعاشات زیاد و پیچیده‌ای دارد. خود خودرو، دوامش و عمر قطعات به کنار، بدیهی است که این ارتعاشات به راحتی به سرنشینان خودرو منتقل می‌شوند. بدن انسان نیز از لحاظ ارتعاشات وارده، آستانه‌ی تحمل مشخصی دارد و اگر ارتعاشات به فرکانس‌های خاصی برسند، آسایش سواری از انسان سلب می‌شود. این ارتعاشات کم کم موجب احساس عدم آسایش شما شده و زمانی که از آستانه‌ی تحمل بدن می‌گذرند می‌توانند موجب سرگیجه، سردرد و حالت تهوع شوند. این ارتعاشات احتمالاً پیش آمده است که در خودروهای قدیمی نشسته‌اید و تکان‌های آن موجب سردرد و حالت تهوع شما شده است.[۱]
لیوانی که شکستن آن با امواج صوتی را بررسی کردیم به خاطر بیاورید. پروسه این است که فرکانس طبیعی این لیوان را به شنیدن به صدای ضربه به آن می‌سنجیم، سپس سعی می‌کنیم همان صدا را تولید کنیم و اینگونه لیوان را وادار به ارتعاش با فرکانس طبیعیش نماییم. همانطور که گفته‌ایم این امر موجب رخ دادن رزونانس شده و کم کم باعث می‌شود لیوان بشکند.
حال سه پاراگراف آخر را یکجا در ذهنتان بیاورید. به پدیده‌ای فکر کنید که می‌توان با استفاده از آن جزئیات بدن انسان را بدون هیچ‌گونه تماسی مشاهده کرد و از آن مهم‌تر، مولکول‌های تشکیل دهنده‌ی این اجزا را به نوسان وادار نمود. با استفاده از کنترل همین پدیده، انسان دچار سردرد و حالت تهوع می‌شود و سر آخر اینکه با استفاده از آن می‌توان جسمی را خرد کرد.
حال که این پدیده اینقدر قدرتمند است، آیا این امکان را به ما نمی‌دهد که با تولید صدا، موجب سرگیجه و حالت تهوع شخصی شویم؟ بیشتر از این حرف‌ها؛ آیا نمی‌توان عضوی مهم از یک ساختمان، یک ماشین یا پرنده‌ی جنگی و از همه مهم‌تر عضوی حیاتی از بدن یک انسان را متلاشی کرد؟ و همه‌ی اینها، تنها با تولید صدا؟
اگر تصور می‌کنید با این توانایی وضعیت بغرنج است؛ در مورد لیوان، در نظر بگیرید، موجی با فرکانس طبیعی لیوان ایجاد می‌کنیم، همانطور که می‌دانید تنها امواجی در محدوده‌ی ۲۰ تا ۲۰۰۰۰ هرتز قابل شنیدن هستند. امواج خارج از این بازه، بسته به فرکانس آنها، فراصوت[۲] یا فروصوت[۳] نامیده می‌شوند. کم کم شاید به منظور من از این صحبت‌ها رسیده باشید. بله، اوضاع کمی دراماتیک‌تر است؛ آیا نمی‌توان با امواجی که حتی شنیده نمی‌شوند، تمام کارهای خطرناک پاراگراف پیش را انجام داد؟
گلوله‌ای را تصور کنید که بدون تولید هیچگونه صدا یا انفجاری قابل رویتی موجب تخریب ساختمان‌ یا وسیله‌ی نقلیه بشود و از آن ترسناک‌تر شما را از پا در آورد. گلوله‌ای از جنس موج!
اگر طرفدار فیلم‌های علمی تخیلی،‌ یا حتی تخیلی باشید، احتمالاً این سلاح‌ها را دیده‌اید. فیلم محبوب و مشهور Iron Man را احتمالاً اکثر شما دیده‌اید. چند جا در این فیلم از دستگاهی استفاده شده است که شخص مقابل را موقتاً فلج[۴] می‌سازد. صحنه‌ی دراماتیکی را به خاطر دارید که دوست خانوادگی تونی استارک[۵]، اوبادیا اِستِین[۶] با استفاده از یک دستگاه کوچک و قابلیت هر گونه حرکتی را از تونی استارک می‌گیرد، رگهای شقیقه‌ی تونی استارک به طرز خطرناکی بیرون می‌زند و از گوش او خون خارج می‌شود. اوبادیا استین با دو عدد گوشی کوچک مغناطیسی از خود در برابر این دستگاه محافظت می‌کند.

شوکر صوتی شوکر صوتی

شکل ۱ – استفاده از شوکر صوتی در فیلم Iron Man

«این یکی رو یادت هست، درسته؟ جای تأسف داره که دولت تأییدش نکرد. کاربردهای زیادی برای ایجاد فلج موقت وجود داره.»[۷]
خب، اول بگذارید به شما بگویم، شاید در فیلم‌های علمی تخیلی جدید خارجی، تخیل و اغراق به سبک قشنگی با جلوه‌های ویژه‌ی حیرت‌انگیز وجود داشته باشند، اما بسیاری از تخیل‌های به‌کار رفته در این فیلم‌ها ریشه در تئوری‌های واقعی دارند. نکته‌ی مهم دیگر اینکه، مطمئناً عقلانی نیست که انتظار عدم تأیید همچین سلاحی مخوفی را از سوی تنها دولتی که از بمب هسته‌ای استفاده کرده است داشته باشیم!

شیپور بزرگ

شکل ۲ – شیپورهای بزگ ESA

اجازه بدهید گریز کوچکی بزنیم و پیش از اینکه وارد اطلاعات واقعی‌تری مربوط به سلاح‌های مورد بحث‌مان شویم، به طور اجمالی پرونده‌ی یک بحث دیگر را برای همیشه ببندیم. آیا یک صدای بلند می‌تواند شما را بکشد؟ تصویر شیپور[۸] مانند بالا یکی از چهار حفره‌ی آکوستیک [۹]در بخش آکوستیک بزرگ سازمان فضایی اروپاست[۱۰]. به جای کشتن انسان‌ها، از آن برای تست ماهواره‌ها استفاده می‌کند که آیا ماهواره‌ی مورد نظر می‌تواند صدای انفجار موشک‌های ماهواره‌بر را بدون آسیب دیدن تحمل کند؟ شاید بدانید، قبلاً سکوی پرتاب شاتل سیصد هزار گالون آب را روی پلتفرم خالی می‌کرد که انرژی آکوستیک زیاد حاصل از انفجار را جذب کند، در غیر این صورت، به شاتل آسیب می‌رسید. این شیپور‌های سازمان فضایی اروپا، شیپورهای بزرگی هستند که از گاز نیتروژن برای تولید صداهایی به بلندی ۱۵۴ دسیبل استفاده می‌کنند.

خنک کننده ناسا

شکل ۳ – سیصد هزار گالن آب برای جذب انرژی آکوستیک حاصل از انفجار موشک شاتل

آیا ۱۵۴ دسیبل برای کشتن کسی کافیست؟ احتمالاً نه! مگر اینکه سرتان برای مدتی طولانی در این شیپورها گیر کند! می‌گویند ۱۵۰ دسیبل حدی برای پاره شدن پرده‌ی گوش است و آستانه‌ی مرگ را ۱۸۵ تا ۲۰۰ دسیبل در نظر می‌گیرند. ۱۵۰ دسیبل تنها زمانی قابل دستیابی‌ست که زمان تیک آف یک جت[۱۱]، خیلی نزدیک به آن باشید یا اینکه در نزدیکی یک انفجار حضور داشته باشید.
پس جواب این سؤال را اینطور بدهیم بهتر است! صدا می‌تواند شما را بکشد، اما نه آنطور که ممکن است خیال شود، با ایستادن جلوی یک بلندگوی بسیار بزرگ. مگر اینکه در یک انفجار بزرگ حضور داشته باشید، که در این صورت احتمالاً نگرانی‌های دیگری جز صدا خواهید داشت.
هرچند شاید استفاده از صوت در صنایع نظامی به نظر تاکتیک مدرنی برسد، اما اولین گزارش‌ها ریشه در تاریخ دارند. در سال ۱۹۴۴ که جنگ جهانی دوم از دست آلمان خارج شد،‌ شایعاتی منتشر شد که مبنی بر اینکه معمار ارشد هیتلر، آلبرت اشپیر[۱۲] تحقیقاتی برای تئوری‌های جنگ‌افزارهای صوتی[۱۳] را آغاز کرده است. هدف ساخت ابزار مرگ بود. طبق مستندی ساخته‌ی The History Channel، قرار بود این دستگاه که لقب توپ آکوستیک[۱۴] را به آن داده‌اند، با مشتعل کردن مخلوطی از متان و اکسیژن در یک حفره‌ی رزونانس کننده[۱۵] کار کند و می‌توانست یک سری با سرعتی بیش از هزار انفجار در ثانیه تولید کند.

آلبرت اشپایر

شکل ۴ – آلبرت اشپیر

این عمل موج صوتی کر کننده و متمرکزی تولید می‌کند که توسط دیش‌های بزرگ سهمی‌وار انکاسی[۱۶]، بزرگنمایی می‌شود. ظاهراً ایده این بود که اعضای خاصی در بدن انسان را پشت سر هم فشرده کرده و رها سازند، با این کار این توپ به صورت بالقوه می‌توانست هر فردی در شعاع ۱۰۰ متری را در سی ثانیه بکشد. خوشبختانه این سلاح هیچگاه در جنگ استفاده نشد.
شاید جالب باشد که استفاده از صوت به عنوان سلاح، تنها به ویژگی‌های موجی آن مربوط نیست. گودمن[۱۷] در کتاب  ابزار جنگی صوتی[۱۸] در سال ۲۰۰۹، یک منبع کلیدی در تحقیقات برای فهم این موضوع، فصلی تحت عنوان «پروژه‌ی جریکو»[۱۹] آورده است که در آن عملیات سای‌آپس[۲۰] ایالات متحده در جنگ ویتنام را مورد بررسی قرار داده‌است. گودمن یک پروژه‌ی خاص با نام عملیات ارواح سرگردان[۲۱] را تشریح می‌کند. کردلر[۲۲]، یک دستگاه صوتی که در هلیکوپتری تعبیه شده بود، صدای خرافه‌گرایانه‌ای را تولید می‌کرد که قرار بود صدای ارواح کشته‌های ویتنامی جنگ باشد. هدف این بود که این صداهای پخش شده در شب، تک تیراندازهای خرافاتی را بترساند، و هرچند برخی از آن‌ها منبع مصنوعی صدا را تشخیص می‌دادند، نمی‌توانستند جلو خود را بگیرند و از صدایی که نمایانگر روح سرگردان خودشان پس از مرگ بود نترسند.

همچنین گزارش‌های جالبی از استفاده‌ی ارزش امریکا از آهنگ‌ها خاص هوی متال[۲۳] برای سست کردن اراده‌ی زندانیان جنگ عراق وجود دارد.
کمی جلوتر، به ماه ژوئن سال ۲۰۰۵ می‌رویم. وقتی اسرائیل تازه برای ترک غزه توافق کرده بود. داستان‌هایی به سرعت پخش شدند که نیروی دفاعی اسرائیل[۲۴] در حال آزمایش سلاح جدیدی در خیابان‌ها هستند. شاخه‌ی خاورمیانه‌ی تورنتو استار[۲۵] در مورد این سلاح اینطور گزارش داد: «زانوها خم می‌شوند، مغز درد می‌گیرد، دل بهم می‌خورد و به طور ناگهانی دیگر کسی مایل به اعتراض نیست».
همچنین ایمی تیبل[۲۶] برای اسوشیتد پرس[۲۷] نوشت: «آنطور که یک عکاس اسوشیتد پرس حاضر در صحنه گفت حتی پس از اینکه گوشهایش را پوشاند، هنوز می‌توانست صدا را در پس سرش بشنود.» این سلاح که روی یک خودرو سوار شده بود، یک [۲۸]LRAD یا یک دستگاه آکوستیک دوربرد بوده است. این دستگاه‌ها معمولاً در دریا و برای دفاع در برابر دزدان دریایی استفاده می‌شوند. آنها می‌توانند امواجی به شدت ۱۵۰ دسیبل را به سمت یک جمعیت روانه کنند. اما قربانیان این سلاح در خیابان آن را با نام دیگری می‌شناختند: «جیغ.»
همچنین تاکتیک‌های صوتی دیگری بر علیه فلسطینیان گزارش شده است. مانند شکستن دیوار صوتی توسط جت‌ها در ارتفاع کم که گاردین[۲۹] به آن نام «بمب صدا»[۳۰] را داده است.
استفاده از این سلاح‌ها مختص فلسطین نبوده است. در سال ۲۰۰۴، شرکت فناوری امریکا[۳۱] قراردادی به ارزش تقریبی ۵ میلیون دلار برای تجهیز نیروهای ایالات متحده در عراق به LRAD بست.

در سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ استفاده از LRADها برای ایالات متحده در کشور خودش با تجهیز کردن نیروهای پلیس توسط دولت آغاز شد که بیشتری استفاده‌ی آن برای مردم، در اعتراضات مربوط به وال‌استریت[۳۲] و جی [۳۳]۲۰ بوده است.

کم کم استفاده از LRAD ها شایع شده و شرکت‌های امریکایی در حال فروش این محصول به کشورهای دیگر هستند.
این‌ها مثال‌های از سلاح‌های صوتی بودند. اما همانطور که پیش‌تر هم اشاره کردیم، بخش وحشتناک‌تر قضیه، سلاح‌های فراصوتی و فروصوتی هستند. اگر موج ایجاد شده، با هدف عضو خاصی فرستاده شود، و فرکانس طبیعی آن عضو در محدوده‌ی موج صوتی (محدوده‌ی شنوایی انسان) نباشد، ما آن را نمی‌شنویم اما مانند قبل تأثیر خود را می‌گذارند.
این سلاح‌ها تأثیرات فیزیکی و روانی دارند. ژنراتورهای فروصوت می‌توانند احساسات منفی مانند ترس، اضطراب و افسردگی ایجاد کنند. به‌علاوه قادر به ایجاد علائمی مانند دل بهم خوردگی، حالت تهوع، آسب به اعضا، سوختگی، تاری دید، حتی ترکیدن تخم چشم و حتی مرگ، بست به فرکانس و توان موج ایجاد شده هستند. اکثر این اسلحه‌ها در بازه‌ی فرکانسی بین ۱ تا ۳۰ هرتز کار می‌کنند.
ژنراتورهای فروصوت و فراصوت که همچنین به نام‌های امیتر[۳۴] و وی‌ال‌اف ماژولیتور[۳۵] شناخته می‌شوند دستگاه‌هایی هستند که از یک دیش جهت‌دار استفاده می‌کنند که می‌تواند پالس‌های آکوستیک را به یک منطقه‌ی عمومی یا یک ناحیه‌ی خاص ارسال کند. در سال ۱۹۷۲، فرانسه از ژنراتورهای فروصوت با فرکانس ۷ هرتز بر روی شهروندانش استفاده کرد. همچنین اسکواک باکس[۳۶] در سال ۱۹۷۳ توسط ارتش بریتانیا در ایرلند شمالی استفاده شد. این دستگاه، یک اسلحه‌ی جهت‌دار بود که می‌توانست افراد خاص را با تولید صوت‌های ۱۶ کیلوهرتزی قابل شنیدن هدف قرار دهد، سپس زمانی که با گوش‌ها تطبیق پیدا می‌کرد، به ناحیه‌ی فروصوت و فرکانس ۲ هرتز تغییر می‌یافت.
در سال های نخستین دهه‌ی ۱۹۹۰، روسیه یک وی‌ال‌اف ماژولیتور ساخت که توانایی هدف قرار دادن افراد را تا صدها متر داشت و باعث درد،‌حالت تهوع و استفراغ می‌شد. همچنین این دستگاه قابل تنظیم به سطوح مهلک نیز بود. حداقل از سالهای ۱۹۹۷، وزارت دفاع ایالات متحده نیز به ساخت ژنراتورهای فراصوت و فروصوتی در بازه‌ی ۷ هرتز تا ۲۰-۳۵ هرتز علاقه داشته است که بتوانند همین تأثیرات را ایجاد کنند.
همچنین چنین دستگاه‌هایی می‌توانند مغز را هدف قرار دهند. این کار تغییراتی در وضعیت مغز ایجاد می‌کند که می‌تواند بر روی افکار و احساسات تأثیر بگذارد. به همین ترتیب، ارسال یک موج انرژی با فرکانسی و ماژولیشن خاصی می‌تواند یک واکنش شیمیایی دقیق را در مغز آغاز کرده و موجب تولید احساس خاصی در فردی که هدف‌گیری شده است بشود!
امواج فروصوتی با شدت ۱۰۰ تا ۱۴۰ دسیبل می‌توانند تأثیرات گوناگون فیزیکی مانند؛ خستگی، فشار در گوش‌ها، تاری دید، خواب آلودگی، عدم تعادل، سردرگمی، ارتعاش اعضای داخلی، درد شدید روده، حالت تهوع و استفراغ شوند. امواج شدیدتر می‌توانند موجب رزنانس اعضای داخلی و مرگ شوند. امواج فروصوت همچنین می‌توانند موجب حس فشار در قفسه‌ی سینه، خفگی، الگوی غیرعادی تنفس و تنگی نفس شوند.
همچنین این اموج می‌توانند تأثیرات روانی از جمله از دست دادن تمرکز، تنفر، بی علاقگی، غم، افسردگی، ترس، اضطراب و حمله‌ی هراس شوند. به‌علاوه امواج فروصوت می‌توانند زلزله‌های کوچک محلی ایجاد کنند.
امواج فراصوت نیز قادر به تأثیرگذاری فیزیکی و روانی بسته به شدت و فرکانس هستند. اکثر این تأثیرات همانند امواج فروصوت بوده و علاوه بر آنها گرمایش و سوختگی نیز جزو آثار امواج فراصوت است: احساس قلقلک در دهان وبینی، رنج، گرم شدن پوست، دردهای شکمی، حالت تهوع و استفراغ.
در شدت‌های بیشتر این امواج موجب گرمایش و سوختگی بدن تا دماهای مهلک می‌شوند. یکی از درآورترین آثار امواج فراصوت، رزونانس استخوان‌هاست که می‌توانند منجر به ترکیدن استخوان شودند! همچنین با هدف گرفتن سر، رزنانس استخوان جمجمه موجب می‌شود که مردم صداهایی بشنوند.
برای جمع و جور کردن بحث، دو تکنولوژی دیگری که از امواج استفاده می‌کنند را به اختصار معرفی می‌کنیم.
یکی از سلاح‌های دیگر، ورتکس گان یا تفنگ گرادبی[۳۷] است که به نام‌های دیگر مانند توپ گردابی[۳۸]، توپ بادی[۳۹] و اسلحه‌ی موج ضربه‌ای[۴۰] نیز مشهور است. این سلاح قادر به ارسال گردبادهایی از نیرو به سمت هدف است که برخورد کند کننده‌ی قابل توجهی روی آن دارد. همچنین این تفنگ گردبادی می‌تواند برای ارسال محرک‌های شیمیایی به سمت افراد یا گروه‌های خاص مورد استفاده قرار گیرد. این اسلحه برای از کار انداختن یا از بین بردن افرادی مانند نیروهای دشمن یا تجمع‌های مردمی استفاده می‌شود.

DSR

شکل ۶ – چیزی شبیه به DSR مذکور

میله‌ی نشردهنده‌ی جهت‌دار[۴۱] (ترجمه‌ی نامش کمی نا مأنوس است) یا DSR یکی از تولیدات شرکت فناوری امریکا است. DSR یک اسلحه‌ی قابل حمل است که صداهای متمرکز و درناک را تا ۱۰۰ متر می‌فرستد. این میله‌ی پلیمری یک متری در فرکانس ۱۰ کیلوهرتز کار می‌کند و قادر به تنظیم تا ۱۴۰ دسیبل است.
طبق گفته‌های سازنده‌، این دستگاه قادر به عقب راندن یک فرد و ایجاد سردردهای میگرنی است. رسانه‌ها اعلام کرده‌اند که علاوه بر به قصد آسیب فیزیکی به فردی خاص، این دستگاه برای عملیات‌های روانی نیز مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
اگر پیش از این در این حوزه مطالعاتی نداشتید، طبیعتاً باید الآن در شوک باشید. شاید با خواندن این مطالب، بحث بر سر بمب اتم کمی شوخی به نظر برسد. تأثیرات تخریبی یک بمب اتمی غیر قابل کنترل بوده و با نابودی کامل هدف، کاربرد خاصی در جنگ‌ها نخواهد داشت. هرچه باشد اگر با سلاحی بتوانید تنها نیروهای نظامی دشمن را هدف قرار دهید، مطمئناً روش بهتری نسبت به با خاک یکسان نمودن منطقه‌ی وسیعی می‌باشد که تأثیرات آن نیز تا سال‌ها دامن‌گیر آن منطقه خواهد بود.
با وجود سلاح‌های صوتی و بیولوژیکی، و وجود کشورهایی که می‌دانیم بدون هیچ ابایی از آن‌ها استفاده خواهند کرد، دنیای امروز دنیای ترسناکی شده است. در کمال تأسف به سؤال آغازینم پاسخ می‌دهم،‌ بله! نه تنها می‌توان از رزونانس در صنایع نظامی و تسلیحاتی استفاده کرد، بلکه این اتفاق بارها رخ داده و سلاح‌های پیچیده‌ای با قابلیت‌های مهلکی با استفاده از این پدیده ساخته شده اند. مراقب گلوله‌هایی از جنس موج باشید، حتی اگر توانایی‌هایی مانند نیو[۴۲] در فیلم‌های ماتریکس[۴۳] داشته باشید، جاخالی دادن از مقابل این گلوله‌ها دشوار خواهد بود.

[۱] معیاری در راحتی سفر برای خودروها تحت عنوان NVH وجود دارد. این عبارت مخفف سه کلمه‌ی Noise, Vibration & Harshness است.
[۲] Super Sonic
[۳] infrasonic
[۴] Short-time Paralysis
[۵] Tony Stark
[۶] Obadiah Stain
[۷] “You remember this one, right? It’s a shame the government didn’t approve it. There’s so many applications for causing short-term paralysis.”
[۸] Horn
[۹] Giant acoustic orifice
[۱۰] ESA’s Large European Acoustic Facility, Noordwijk, Netherlands.
[۱۱] A Jet Take-off
[۱۲] Albert Speer
[۱۳] Sonic Warfare
[۱۴] Acoustic cannon
[۱۵] Resonant Chamber
[۱۶] Huge parabolic reflector dishes
[۱۷] Goodman
[۱۸] Sonic Warfare
[۱۹] Project Jerico
[۲۰] US PSYOPS campaigns : این عملیات‌ها عمیلات روانی هستند.
[۲۱] Operation Wandering Soul
[۲۲] Curdler
[۲۳] Heavy Metal
[۲۴] Israeli Defense Force (IDF)
[۲۵] Toronto Star’s Middle East Bureau
[۲۶] Amy Teibel
[۲۷] Associated Press
[۲۸] LRAD – Long Range Acoustic Device
[۲۹] The Guardian
[۳۰] Sound Bomb
[۳۱] The American Technology Corporation
[۳۲] Occupy Wall Street Protest
[۳۳] G20 Protest
[۳۴] Emitter
[۳۵] VLF (very low frequency) Modulator
[۳۶] Squawk Box
[۳۷] Vortex Gun
[۳۸] Vortex Cannon
[۳۹] Wind Cannon
[۴۰] Shockwave Weapon
[۴۱] Directed Stick Radiator
[۴۲] Neo
[۴۳] The Matrix Trilogy

درباره نویسنده

محمد حسین نیرین

دیدگاه شما چیست