آخرین اخبار

ترمیم پوست آسیب دیده به کمک علم نانو

پوست - میکروب های پوست
نوشته شده توسط تیم رصد علمنا

محققان دانشگاه پیام نور مرکز تبریز تلاش کرده‌اند با تولید نانوالیافی چند جزئی، پوست‌های آسیب‌دیده را ترمیم کنند…..

امروزه بافت ها و ارگان های بدن انسان بدلایل مختلفی چون بیماری، تصادف، آتش سوزی، حوادث و غیره دچار آسیب می شوند که نیاز است این سلول های آسیب دیده تحت درمان و ترمیم قرار گیرند. ازاین‌رو در دهه‌های اخیر، محققان در تلاش‌ اند تحقیقات خود را در زمینهٔ طراحی و گسترش بیومواد در جهت نیل به اهداف مذکورگسترده سازند.
یکی از ملزومات اولیه‌ در مهندسی بافت، طراحی و ساخت داربست‌هاست.
داربست‌ها ساختاری مصنوعی هستند که سلول‌ها درون آن‌ها کشت می‌شود. این ساختارها قادر به تقلید و حمایت از ساختار بافت سه‌بعدی هستند. ساختار داربست‌ها باید تا حد امکان به بافت منطقه‌ی کاشت شبیه باشند. بدین ترتیب بازسازی و بهبود بافت صدمه‌دیده از لحاظ کیفی و کمی افزایش می‌یابد.
در همین راستا، محققان دانشگاه پیام نور مرکز تبریز در مقیاس آزمایشگاهی توانسته اند نانو الیافی چند جزئی برای ترمیم پوست های آسیب دیده تولید کنند.
دکتر بخشعلی معصومی، عضو هیأت علمی این دانشگاه ضمن تأکید بر خواص مهم داربست‌ها به تشریح اهداف این طرح پرداخت و گفت: نانوالیاف پلیمری که دارای خواص زیست سازگاری، زیست‌ تخریب‌ پذیری، مکانیکی و رئولوژیکی مناسب باشند می‌توانند به‌عنوان داربست مورد استفاده قرار بگیرند. در این راستا هدف از انجام این طرح سنتز و ارزیابی یک داربست جدید جهت ترمیم بافت‌های آسیب‌دیده‌ی پوست بوده است.
وی خاطرنشان کرد:‌ داربست‌های سنتز شده در این طرح علاوه بر خواص گفته‌شده، دارای رسانایی الکتریکی نیز است؛ این موضوع سبب می‌شود این داربست‌ها در مقایسه با داربست‌های نارسانا عملکرد بهتری در مهندسی بافت‌هایی نظیر پوست، عصبی و استخوان که نیازمند سیگنال‌های الکتریکی هستند داشته باشند.
در این طرح پژوهشی، سیستم پلیمری متشکل از پلی‌استرهای آلیفاتیک، پلی آنیلین و پلی کاپرولاکتون به‌منظور ساخت داربست‌های ترمیم بافت‌های آسیب‌دیده‌ی پوستی معرفی ‌شده است. خلل و فرج موجود در این سیستم پلیمری به‌صورت نسبی محیط خارج سلولی را شبیه‌سازی می‌کند.»
معصومی در خصوص تهیه و ارزیابی این داربست‌ها گفت: در مرحله‌ی اول پلی‌استر پرشاخه سنتز شد و با استفاده از آنترانیلیک اسید عامل دار گردید. سپس پلی آنیلین از این پلی‌استر رشد داده شد. در گام بعد، مخلوط پلیمر سنتز شده با پلی کاپرولاکتون، با استفاده از دستگاه الکتروریسی به نانوالیاف تبدیل شد. در نهایت خواص فیزیکی، شیمیایی و زیستی نانوالیاف سنتز شده بررسی شده و قابل‌استفاده بودن آن‌ها در مهندسی بافت پوست مورد ارزیابی قرار گرفت.

درباره نویسنده

تیم رصد علمنا

دیدگاه شما چیست