آخرین اخبار

نانو ساختارها، گامی جدید در دارورسانی هدفمند

دارورسانی هدفمند
نوشته شده توسط تیم رصد علمنا

پژوهشگران دانشگاه سمنان یک حامل نانوساختار به‌منظور بهبود عملکرد درمانی یک نوع داروی ضد درد و التهاب معرفی نموده‌اند…

آنچه از شنیدن نام دارو برای اولین بار به ذهن خطور می‌کند شاید چیزی فراتر از قرص، کپسول و یا آمپول نباشد! در حالیکه دنیای دارو و روش‌های انتقال آن به بدن به همین‌ها خلاصه نمی‌گردد.
در رسانشِ دارویی می‌کوشند که میزانِ فراهمیِ زیستیِ داروها را در محل‌هایی خاص از بدن و در زمان‌هایی خاص، افزایش دهند از این رو، این زمینه یکی از جوان‌ترین موضوعات مطرح در علوم روز دنیا است که پیشرفت‌های چشمگیری را به همراه داشته و امروزه سهم عمده از تحقیقات مهندسان را به خود اختصاص داده است.
گفتنی است حامل‌ها یکی از ارکان اصلی سیستم‌های دارورسانی هستند. ازاین‌رو نحوه‌ی عملکرد آن‌ها در میزان بازدهی درمانی دارو بسیار تأثیرگذار است. تاکنون حامل‌هایی از جنس‌های مختلف پلیمر، گرافن، پروتئین و سیلیکا معرفی شده‌اند که هرکدام مزایا و معایبی دارند.
برای افزایش مزایا و رفع معایب این حامل ها و همچنین ساخت حامل های جدید پژوهشگران دانشگاه سمنان تحقیقات فراوانی انجام داده اند که نتیجه این تحقیقات معرفی و سنتز آزمایشگاهی یک حامل نانو ساختار به‌منظور بهبود عملکرد درمانی یک نوع داروی ضد درد و التهاب است.
دکتر مردعلی یوسف پور، محقق این طرح، ضمن معرفی سیلیکات متخلخل به‌عنوان یک حامل ارزان، غیر سمی و زیست سازگار و همچنین داروی ایپوپروفن به‌عنوان یک داروی ضد درد و التهاب، هدف از انجام این طرح را این‌گونه تبیین کرد: در این پژوهش به بررسی تأثیر اصلاح سیلیکا دارای نانوحفرات در بهبود عملکرد آن به‌عنوان یک حامل داروی ایوپروفن پرداخته شده است.
استفاده از این حامل‌های اصلاح‌شده، علاوه بر افزایش بازدهی فرایند دارورسانی، سرعت این فرایند را افزایش می‌دهد و از عوارض جانبی دارو می‌کاهد.
در این پژوهش از سیلیکا با ساختار سه‌بعدی مکعبی در سیستم دارورسانی استفاده شده است. این ماده دارای حفرات با مقیاس نانومتری است که مولکول‌های دارو درون این حفرات بارگذاری می‌شوند.
به‌منظور افزایش ظرفیت بارگذاری این حامل‌ها، این حامل‌ها به‌وسیله‌ی عامل‌های آمینی عامل دار شده‌اند. با عامل دار کردن حامل‌های سیلیکائی اندرکنش‌های دارو و این حامل‌ها افزایش یافته و متعاقب آن ظرفیت پذیرش دارو توسط آن‌ها بهبود یافته است.
به گفته‌ی این محقق روش سنتز حامل سیلیکاتی هیدروترمال بوده است. سپس این ماده‌ی نانومتخلخل توسط روش‌های مشخصه یابی از جمله XRD، FT-IR و BET مورد ارزیابی قرار گرفته است.
از ترکیب آلی ۳-آمینو پروپیل تری اتوکسیلان به‌منظور عامل دار کردن سیلیکا نانومتخلخل استفاده شده و در مرحله‌ی بعد دارو ایپوپروفن به درون سیلیکای خام و سیلیکای عامل دار شده بارگذاری شده است. در نهایت عملکرد این حامل‌ها در جذب و رهاسازی دارو مورد مطالعه و مقایسه قرار گرفته‌اند.
نتایج نشان داده‌اند که سیلیکای عامل دار شده به دلیل برقراری پیوند هیدروژنی بین گروه آمین موجود در دیواره‌ی حفرات پایه سیلیکا و گروه کربوکسیل داروی ایپوپروفن، ظرفیت پذیرش داروی بالاتری نسبت به سیلیکای عامل دار نشده از خود نشان می‌دهد.

درباره نویسنده

تیم رصد علمنا

دیدگاه شما چیست