اخبار ایران و جهان مصاحبه ها

یک روحانی، چند نوجوان، مسابقات رباتیک و سوژه ­ای که باید “پررنگ” شود!

تصاویر یازدهمین دوره مسابقات بین المللی ربوکاپ آزاد ایران
نوشته شده توسط محمدهادی تقی نتاج

در مسابقات رباتیک ایران اوپن که در روزهای جاری در شهر تهران و در محل دائمی نمایشگاه های بین المللی آن در حال برگزاری است، سوژه ای نظر بسیاری از شرکت کنندگان، مسئولان، و رسانه ها را به خود جلب کرد، سوژه ای که از سه منظر ارزش خبری داشت. تیم شرکت کننده ای که از یکی از نقاط بسیار دور یعنی استان بوشهر در بخش دانشجویی و مسابقات ربات پرنده شرکت کرده بود و در این تیم چند دانش آموز و یک روحانی حضور داشتند! این تیم کم سن ترین تیم بخش دانشجویی بود و هم زمان یکی از جالب ترین سوژه های این دوره از مسابقات را به همراه داشت؛ یعنی یک روحانی جوان و علاقه ­مند به این حوزه که اولین حضور خود در این­گونه از مسابقات را تجربه می کرد. برای آشنایی بیشتر با این تیم جذاب و دوست داشتنی بدون هیچ توضیح اضافه مصاحبه گروه خبری علمنا با دو نفر از اعضای این گروه را در زیر بخوانید. روحانی این تیم و نوجوان با استعداد و در واقع مغز متفکر گروه!

روحانیت به خاطر ترس از نحوه­ ی برخورد دیگران عقب ننشیند!

علمنا: لطفا خودتون رو برای خوانندگان علمنا معرفی کنید.
بنده شهابی هستم سرپرست تیم VJRC مجتمع مسکونی پارس جم از استان بوشهر، شهرستان جم، شرکت ملی گاز ایران.

علمنا: در این دوره از مسابقات در رشته ربات پرنده شرکت کردید درسته؟
بله.

علمنا: چند نفر هستند اعضای تیم شما؟
هفت نفر.

علمنا: همه هم از همین منطقه ­ای که ذکر کردید؟
بله همه از همون منطقه و دانش­ آموز هم هستند.

علمنا: شما چطور؟ در رشته ­ای تحصیل می­کنید؟
بنده دکترای علوم و حدیث رو تموم کردم.

علمنا: چه جالب! پس چطور به این حوزه علاقه ­مند شدید؟
از کودکی علاقه داشتم و خودم پیگیری کردم.

علمنا: مقداری دقیق­ تر توضیح میدید؟ منظورم هم آشنایی با بحث رباتیک و همین­طور بحث شرکت در همچین مسابقاتی هست؟
در مباحث علوم دانش­ بنیان به اضافه فناوری و خلاقیت و همچنین مباحث الکترونیک همیشه دلم میخواست که بتونم کار بزرگی انجام بدم و در این سی و چهار پنج سالی که از عمرم گذشته خداوند دو تا کار را برکت داد که بتونم انجام بدم. اولی در جایی دیگه بود و دومی هم مدتی هست که به این بخش اومدم و به عنوان کارشناس فرهنگی مذهبی این مجتمع در خدمت عزیزان و خانواده ­های محترم شرکت ملی گاز هستم. در این سمت، سلایقی که من دلم میخواست تا یک مرکز بنیاد علمی رو تشکیل بدیم در کنار هم قرار گرفت و الحمدالله به صورت مقدماتی این مرکز شکل گرفت. در این بین یک استعدادیابی و استعدادسنجی انجام دادیم و علایقی که خودم هم از کودکی داشتم موجب شد تا با جناب آقای محدثی که خب حقیقتا با این سن کمشون از نخبگان این بخش هستند آشنا بشیم و بتونیم از ایشون استفاده کنیم و با تشکیل تیم، جسارت و جرات به خرج دادیم و در این مسابقات و در قسمت دانشجویی شرکت کردیم.

علمنا: پس اولین دوره هست که شرکت می­کنید؟
بله.

علمنا: رقابتتون رو انجام دادین؟
بله. مرحله اول از مسابقات رو امروز انجام دادیم.

علمنا: چطور بود نتیجتون؟
خب مسابقات خیلی خوب بود. سطحش بسیار بالاست. همه با آمادگی قبلی شرکت کردند. بعضی تیم ­ها با ۹ سال سابقه اینجا حضور دارند. ما اولین سالمون بود و نکته­ ای که برامون جالب بود این بود که ما از اینکه در حین پروازمون نویز به سیستم مون افتاد و تصویرمون از دست رفت و نمیدونستیم باید چه تمهیداتی از قبل آماده میکردیم تجربه ­ی زیادی کسب کردیم و شاید تنها از این بعد ناراحتیم. اما از بسیاری ابعاد دیگه خوشحالیم. دلیلش هم این است که تونستیم حداقل این جسارت رو به خرج بدیم و این ربات دست ­ساز که حتی فرستنده­ های اون هم دست­ ساز هست و شاید به جرات میتونم بگم غیرقابل هک بود، و با حداقل امکانات بیایم و در این مسابقات شرکت کنیم.

علمنا: برای کسب مقام امید دارید؟
با توجه به اینکه ما امتیاز مکانیک و الکترونیک رو گرفتیم و همین­طور امتیاز تیک آف رو هم کسب کردیم ولی امتیاز­های دیگر رو به دلیل اینکه نقص فنی در رباتمون پیش اومد، فعلا از دست دادیم. ولی اگر تا فردا و مرحله بعد بتونیم این نواقص رو رفع کنیم میتونیم امیدوار باشیم وگرنه که نه!

علمنا: سال­های آینده هم شرکت می­کنید با این حساب؟
بله به امید خدا. با این شرایطی که دیدیم اتفاقا با آمادگی بیشتری حتما خواهیم اومد.

علمنا: سوال دیگه­ ای که پیش میاد این هست که حالا به طورمثال خود من تا الان ندیده بودم یک شخص روحانی در این دست از مسابقات شرکت کنه، شما با این وجود استرس و نگرانی از نحوه برخورد دیگران، چه شرکت کنندگان و چه مسئولین برگزاری با خودتون نداشتید؟ چه ذهنیتی راجع­ به رفتار احتمالی دیگران داشتید؟
بنده از قبل آمادگی هرچیزی رو داشتم و با یقین به این موضوع که شاید برای همه جای تعجب باشه به دو دلیل و متعمدانه در این مسابقات شرکت کردم. یکی اینکه ما باید بدونیم جامعه روحانی ما هم در مباحث علمی هستند و میتونند کار بکنند و حقیقت هم این هست. دوم اینکه جامعه روحانیت ما باید با علم و متود روز حرکت کنند و جلو بیاین و اگر این اتفاق نیفته از جوان امروز که بسیار در فناوری ­های مختلف استعداد دارند، عقب میفتند. گاهی واقعا از این طریق برای نسل امروز بیشتر و بهتر میشه تبلیغ مذهب کرد.

علمنا: حالا که حضور پیدا کردید برخوردها چطور بود؟
بسیار محترمانه. شاید افرادی آمدند بارها به من گفتند خیلی به مسائل دینی و اعتقادی علاقه­ ای ندارند ولی حاج آقا حالا که اومدی احسنت خوب اومدی!!! (با خنده) به هرحال بحثی بود که تازگی داشت. ناگفته نماند مسابقات بین­ المللی بود و از سرتاسر ایران هم در اون حضور داشتند و همه دانشجو بودند و از فرهنگ­ های مختلف و رفتارهای مختلف، ولی بیشتر تعجب برانگیز بود رفتارها و جالب بود براشون این حضور و خدایی نکرده حالت توهین و تمسخر نداشت.

علمنا: نکته­ ی مهم دیگه ­ای که وجود داره این هست که در جامعه روحانیت در رشته­ های دیگه­ای به غیر از رباتیک و در واقع رشته­ ی بدون ارتباط به بحث علوم اسلامی و مذهبی قطعا استعدادها و توانایی­هایی وجود داره اما به دلایل مختلف از جمله نبود انگیزه و یا ترس از نحوه برخورد دیگران، ما حضور پر­رنگی رو نمیبینیم. نظر شما و توصیه شما چی هست؟
این دو نکته مجزاست. اول اینکه ما باید مولفه­ های مختلف رو در کنار هم قرار بدیم تا بدونیم به چه دلیلی روحانیت به طور کل در این زمینه­ ها حضور ندارند. دوم اینکه اون افرادی از جامعه روحانیت که به طور استثنا میتونند و استعداد دارند چرا نیستند؟

علمنا: یعنی منظور شما این هست که برگزارکنندگان و به طور کل مسئولین بخش­های مختلف هم در این عدم حضور مقصر هستند؟
بله. یک دلیلش این هست که در فضای مذهبی مسئولین ما هم کوتاهی کردند. وگرنه چرا باید در بسیاری از فناوری­ های مرتبط با مسایل دینی مثل همین قرآن ­های گویا ما تجهیزات و بخش­ های اصلی اون رو از چین وارد کنیم؟ نرم ­افزار نویسی مطالب مذهبی ما چرا باید وارداتی باشد؟ اون وقت در بیخ ­گوش ما عربستان و وهابیت که بنده خودم مدت­ها اونجا بودم و از نزدیک شاهد این موضوع بودم، بهترین برنامه­ های روز دنیا رو دارند به صورت نرم­ افزارهای مختلف پیاده میکنند و به خورد مردم و حتی مردم کشور ما میدن. الان در زمینه نرم ­افزار نویسی موسسه نور در قم خیلی قوی هست ولی حقیقتا با مشکلات بسیار و کمبود بودجه ­های سنگینی مواجه هستند، مورد حمایت قرار نمیگیرند و همین مشکلات باعث سرد شدن کلیت جامعه روحانیت و مذهبی از حضور در چنین عرصه­ هایی میشه. این یک بعد هست که چرا روحانیت حضور نداره در چنین زمینه­ هایی، و بعد دیگری که بهش می پردازم اون دسته ­ای هست که میتونند حاضر باشند و حتی اسپانسرهای قوی دارند و حتی خودشون در این فضاها کار کردند و تجربه دارند، حالا چه در مسائل علمی و فناوری و چه در زمینه­ های هنری و فرهنگی، اما به دلیل همین فضایی که در جامعه وجود داره و اشاره کردید عقب می نشینند و این بسیار بد هست.
همون­طور که امروز بنده در این مسابقه شرکت کردم و در این چند روزی که اینجا هستم تمام افراد اومدند، چه از خبرگزاری ­ها و چه مسئولین و حتی نمایندگان مجلس به من گفت شما مجری هستید؟ مسئول برگزاری هستید؟ چه­ کاره ­اید؟ من گفتم نخیر بنده خودم شرکت کننده ­ام. گفت یعنی جز تیم­ های رباتیک هستید؟ گفتم بله و خیلی خوشحال شدند.
پس باید این جرات و جسارت باشه. نگاه به این نکنند ممکن هست بعضی برخوردها مناسب نباشه شاید جوانی باشه از همین طریق به سمت دین جذب بشه. الان من در همین مسابقات چندین نفر اومدند و از من شماره گرفتند و گفتند با هم رفیق باشیم. طرف اومده و میگه حاج ­آقا من اهل مذهب و نماز و روزه نیستم ولی میخوام با شما رفیق باشم. پس ببینید خیلی تاثیر داره. امیدواریم اون دسته ­ای که به خاطر این مسایل عقب نشستند بیان جلو و واقعا میشه در زمینه دوست­ یابی در فضای علمی میشه خیلی کار کرد. اون مسئولینی هم که حمایت نمی کنند ان­شاالله پشتیبانی کنند. شاید گفتن این مسئله اینجا درست نباشه ولی ما با زحمت ­های بسیار زیاد تونستیم تا همین جا بیایم.

علمنا: اتفاقا سوال بعدی  همین بود. چقدر این مسابقات برای شما هزینه داشت؟ چطور بودجه اون رو تامین کردید؟
با توجه به اینکه پدران عزیزان کارمند شرکت ملی گاز ایران هستند و در شهرک این شرکت ساکنند. بنده هم در اون شهرک مشغول به کار هستم در حوزه فرهنگی، مسئولین این شرکت یک نگرش خوبی رو پیدا کردند وقتی توجیه شدند و وقتی هیئت امنا توجیه شد و قبول کرد، بلافاصله بودجه در اختیار گذاشت، اقامتگاه خوبی رو برای ما تهیه کردند، پرواز گرفتند و الان هم مرتب با تماس پیگیر هستند. این فضا از ابتدا وجود نداشته، باید توجیه بشوند مسئولین و باز بشه قضیه و اهدافش روشن بشه. اما همه مثل ما نیستند و شرایط ما رو ندارند. شاید افراد زیادی باشند مثل ما که بخوان شرکت کنند اما نتوانند. در پایان از همه اعضای تیم، مسئولینی که حمایت کردند و برگزارکنندگان مسابقات تشکر و قدردانی صمیمانه میکنم. همچنین با تشکر از شما و همه رسانه­ هایی که پوشش خبری انجام دادند.

یاد گرفتم که چطور یاد بگیرم!

علمنا: خودت رو لطفا معرفی کن.
من مهدی محدثی هستم از شهرستان جم استان بوشهر.

علمنا: چند ساله هستی؟ در چه مقطعی تحصیل میکنی؟
شانزده ساله هستم و کلاس نهم.

علمنا: چطور با این رشته و این مسابقات آشنا شدی؟
آشنایی من با ربات پرنده سال ۹۲ بود. البته قبل از اون در انجمن گفت ­و­گو الکترونیک عضویت داشتم و سوالاتم رو می پرسیدم. یک بار در این فروم یک شخصی سوالی مطرح کرد راجع ­به اینکه لطفا به من یک Quad Rotor معرفی کنید.
من این کلمه رو تازه شنیده بودم اون زمان در اینترنت شروع به جست و جو کردم و با دیدن یک سری تصاویر و مطالب به این مبحث یعنی ربات ­های پرنده علاقه ­مند شدم و در ادامه مقالاتی خوندم و با اطلاعاتی که به دست آوردم کلاس­ هایی برگزار کردم و در واقع اعضای تیممون شاگردهای من هم محسوب میشوند. در این دو سال به تحقیق ادامه دادیم تا اینکه سال ۹۴ این ربات رو ساختیم.

علمنا: راضی بودی از عملکرد رباتتون در مسابقه؟
ما اولین پروازمون رو سه ماه پیش انجام دادیم و خب بعضی تیم ­ها اینجا حضور دارند که چندین سال دارند بر روی رباتشون کار میکنند و در این مسابقات شرکت دارند. به همین دلیل و همین­طور کمبود امکانات ربات ما هنوز پایداری لازم رو نداره.

علمنا: با این حساب حتما سال­های آینده هم شرکت میکنید؟
بله.

علمنا: حمایت مسئولان از شما چطور بوده؟ با توجه به اینکه کلا سن تیمتون خیلی کم هست و یک جورایی جوان­ترین تیم حاضر هستید.
با پیگیری­ هایی که روحانی همراهمون حاج آقا شهابی داشت مشکلی نبود. واقعا اگر محکم ایستادن ایشون پای ما و تیم نبود ما اصلا نمیتونستیم در این رقابت ­ها شرکت کنیم. ماه­ها تلاش کردند تا بالاخره مبلغ خوبی رو به ما مسئولین اختصاص دادند و بدون دغدغه تونستیم نیازهامون رو تامین کنیم.

علمنا: نتیجه ­ای که کسب کردید و عملکردتون طوری بوده که بتونید مسئولین رو قانع کنید که سال­های آینده هم شرکت کنید؟
هشتاد و سه یا چهار گروه ثبت نام کردند در این بخش ولی فقط اونهایی که توانایی فنی رو داشتند برای بخش مسابقه تایید شدند. یعنی بیست تا گروه. همین که تونستیم این تایید فنی رو بین این تعداد تیم کسب کنیم برای سال اول برای ما راضی کننده هست.

علمنا: برنامت برای آینده چی هست؟ همین مسیر و همین رشته رو ادامه میدی؟
من پنج سال هست که بدون وجود حتی یک کلاس و به تنهایی در این زمینه فعالیت می­کنم و مطالعه دارم. در منطقه محروم ما هیچ کلاسی در این زمینه وجود نداشت پس مجبور شدم یاد بگیرم که چطور یاد بگیرم. به همین دلیل احساس میکنم در ادامه هم میتونم در این زمینه به هرچیزی که میخوام برسی و خودم اطلاعات و علمش رو کسب کنم.

علمنا: در پایان اگر میخوای از کسی تشکر یا انتقادی کنی میشنویم.
من باز هم از حاج آقا شهابی تشکر میکنم به خاطر زحمات و پشتیبانی­ هاشون و ما اینجا که اومدیم فهمیدیم چقدر دست به آچارشون هم عالی هست و ایشون برای تامین بودجه ماه­ ها تلاش کردند و ما رو شرمنده کردند. همین­طور از خانواده و پدرم هم در اینجا به خاطر همه زحماتشون تشکر میکنم.

درباره نویسنده

محمدهادی تقی نتاج

دیدگاه شما چیست