اخبار

​استخوانی که به گونه‌ای “رازآلود” از انسان ها اشاره می کند

استخوان غارنشین
نوشته شده توسط آرش رئیس‌بهرامی

استخوان ران پیداشده در چین نشان می‌دهد که گونه نیایی انسان که فکر می‌کردیم خیلی وقت پیش منقرض‌شده است تا پایان عصر یخبندان باقی‌مانده بود.
استخوان ۱۴۰۰ ساله (که در کنار بقایای غار مربوط به غارنشینان در چین پیداشده) باآنکه مربوط به یک فرد جوان است، ویژگی‌هایی از قدیمی‌ترین نیای مشترک انسان‌ها و جنس homo را نشان می‌دهد.
این کشف با همکاری تیمی با سرپرستی پرفسور دارن کورن از دانشگاه ولز جنوبی جدید از استرالیا و پرفسور جی ژوپینگ از موسسه آثار فرهنگی و باستان‌شناسی ینان انجام گرفت. مطالعه آن‌ها چند روز پیش در مجله PLOS ONE چاپ شد.
این مشاهدات از تحقیقاتی بر روی بخشی از استخوان ران  نتیجه گرفته شد. این فسیل برای بیش از ربع قرن در موزه‌ای در جنوب ینان دست‌نخورده باقیمانده بود، حفاری‌ها برای پیدا کردن بقیه فسیل‌ها در مالودانگ (غار مربوط به غارنشینان) به سال ۱۹۸۹ برمی‌گردد.
محققان فهمیدند که این استخوان شبیه استخوان‌های گونه‌هایی مثل Homo habilis و گونه‌های ابتدایی Homo erectus است که حدود ۱٫۵ میلیون سال پیش می‌زیسته‌اند ولی هنوز در مورد هویت اصلی استخوان مطمئن نیستند.
پروفسور جی می‌گوید “سن کم در این استخوان نشان‌دهنده این احتمال است که انسان‌های اولیه زمان بسیار زیادی درروند تکاملی ما باقی‌مانده‌اند ولی ما باید درنتیجه گیریمان مراقب باشیم، زیرا این فقط یک استخوان است.”
این کشف می‌تواند مناقشه برانگیز باشد زیرا قبل از آن فکر می‌شد که جوان‌ترین انسان اولیه حدود ۴۰۰۰۰ سال پیش در سرزمین اوراسیا مرده است، سپس اولین انسان‌های امروزی پا به صحنه گذاشتند.
پرفسور کرون می‌گوید ” این یافته ما را به‌احتمال وجود هم‌زمان انسان اولیه و مدرن در شرق آسیا راهنمایی می‌کند ولی برای اثبات این احتمال باید آرام و قدم‌به‌قدم با یافته‌های فسیلی جدیدتر پیش برویم.”
مثل گونه ابتدایی Homo habilis، استخوان ران مالودانگ نیز بسیار کوچک است. محور بسیار نازک و تیز است و پوشش سطحی محور هم بسیار نازک است، دیواره محور استخوان در مناطقی با فشار بالا تقویت‌شده است، گردنه استخوان ران بلند است و محل ارتباط ماهیچه عقب برنده پا در مفصل زانو بسیار بزرگ به نظر می‌رسد.
شگفت‌آور اینکه در بازسازی دوباره، وزن کل بدن به پنجاه کیلوگرم می‌رسیده که در مقایسه با استانداردهای یک انسان اولیه دوران یخبندان بسیار کوچک است.
وقتی‌که گروه تحقیقاتی برای اولین باریافته‌های خود از بقایای غارنشینان در مالودانگ و ینان را در سال ۲۰۱۲ اعلام کردند، جامعه علمی آن را قبول نکرد.
در همان زمان گروه UNSW-YICRA احتمال داد که این استخوان برای گونه‌ای ناشناخته بسیار ابتدایی از انسان‌های اولیه باشد که بیش از صد هزار سال پیش به این مناطق مهاجرت کرده‌اند.
پروفسور جی می‌گوید ” ما ابتدا تحقیقاتمان روی استخوان جمجمه را منتشر کردیم زیرا فکر می‌کردیم شواهد محکم‌تری به دست آوریم ولی درنهایت تعجب ما از کار بر روی استخوان ران بیشتر شگفت‌زده شدیم زیا قدمت آن بسیار بیشتر از چیزی بود که از استخوان جمجمه متوجه شده بودیم.”
تحقیقات جدید بار دیگر به سمت یکی دیگر از استخوان‌های گونه اولیه در مالودانگ می‌رود. گروه تحقیقاتی در آخرین مقاله خود پیشنهاد می‌کند که شاید استخوان جمجمه پیداشده در غار لانگلین، از یک دورگه بین انسان مدرن و ابتدایی باشد، آن‌ها این احتمال را برای استخوان ران پیداشده هم مطرح می‌کنند.
پروفسور جی می‌گوید “اقلیم و آب‌وهوای به‌خصوص جنوب شرق چین که از بالاآمدگی فلات تبت منشأ می‌گیرد می‌توانست پناهگاه خوبی برای تنوع زیستی انسان‌ها بوده باشد، شاید انسان اولیه در این محیط توانسته است تا مدت‌های زیادی دوام آورد”
پرفسور کرون می‌گوید “این هیجان‌انگیز چراکه می‌بینیم این استخوان بعد از ۲۵ سال بی‌توجهی، حرف‌های زیادی برای ما دارد. شاید یک تنوع بزرگ از انواع گونه‌های انسان تا همین اواخر در جنوب شرقی چین زنده بوده‌اند” معمای انسان‌های غارنشین تا الآن چالش‌برانگیزتر هم شده است: استخوان‌های رمزآلود انسان‌های عصر حجر کجاست؟ آن‌ها چگونه انقدر زنده مانده‌اند؟ و چرا فقط در مناطقِ استوایی جنوب شرق چین؟

درباره نویسنده

آرش رئیس‌بهرامی

دیدگاه شما چیست