مقالات

تروسوری غول آسا دارای ۱۱۰ دندان (و ۴ نیش ترسناک)

تروسوری غول آسا دارای ۱۱۰ دندان  (و ۴ نیش ترسناک)
نوشته شده توسط محیا فراهانی

تحقیقات جدید نشان داده اند که کمی بیش از ۲۰۰ میلیون سال قبل، تروسوری با ۴ نیش برفراز بیابان وسیع تریاس یوتا در حالی که با دهان پر دندانش خزندگان دیگر را گیر می انداخته و تا زمان انقراضش در کناره های دریاچه ای در میان این بیابان به پرواز در می آمده است.
این تروسور طول بال نسبتاً بزرگی به اندازه ۱٫۳ متر یعنی به اندازه قد یک کودک ۱۰ ساله داشت و دارای ۱۱۰ دندان بود که ۴ تای آن نیش های ۲٫۵ سانتی متری بودند.
در سال ۲۰۱۴ هنگام حفاری ۱۳۶ کیلوگرم ماسه سنگ، نمونه این تروسور پیدا شد که شامل جمجمه و استخوان های بدن آن بود. ماسه سنگ ها از یک مکان حفاری در ایالت یوتاه کنار مرز کلورادو برداشته شده بودند.

تروسوری غول آسا دارای ۱۱۰ دندان (و ۴ نیش ترسناک)

این مکان حفاری مربوط است به اواخر دوره تریاسیک، حدود ۲۱۰ میلیون سال پیش، زمانی که پانگه آ هنوز یک قاره بود و بیابان های پهناور از کالیفرنیای جنوبی امروزی تا وایومینگ کشیده شده بودند. (ابرقاره پانگه آ تا حدود ۲۰۰ میلیون سال پیش شروع به جدا شدن نکرده بود.)
فسیل این تروسور به خوبی حفظ شده است و برخلاف باقی مانده های دیگر از این دوره، به قطعات کوچک‌تر خرد نشده است.
بررسی زمین شناختی محل حفاری نشان می دهد، در اواخر تریاسیک حیوانات زیادی در نواحی آباد، پوشیده از گیاهان و پر آب در میان بیابانی وسیع گرد هم جمع می شدند. ولی بعدا دریاچه میان بیابان خشک شد و پوشش گیاهی و جانوری منطقه را بدون قطره ای آب باقی گذاشت. احتمالا حیوانات طی خشکسالی سختی تلف شدند و رسوبات هم نشان می دهد که استخوان های آن ها بعد از عادی شدن شرایط بارندگی و پر شدن دریاچه، توسط موج ها زیر شن و ماسه ها مدفون شد.
ماسه و آب‌های آن زمان در حفظ فسیل تروسور چنان خوب عمل کردند که محققان می توانند تصویر دقیقی از این جانور ارائه دهند. به عنوان مثال، تروسور دارای فضاهایی در کاسه سر و فک پایینی خود است که نشان می دهد در طی حیات جاندار این استخوان ها متخلخل بودند، درست مثل تروسورهای بعد خودشان و پرنده ها (که از تبار دایناسورها هستند و با تروسورها ارتباطی ندارند).
علاوه بر این‌ها، این تروسور چشمان بسیار کوچکی دارد و با وجود دندان های نیش بزرگ و دندان های ریز در هر طرف فک پایینی ترکیب دندانی جالبی در آن به وجود آمده است. در کل جانور ۸۰ دندان (شامل ۴ نیش) در فک پایینی خود و در فک بالا ۳۰ دندان، شامل ۸ دندان کوچک در جلو و ۲۲ دندان متوسط در عقب دارد.
شکل دندان‌بندی عجیب این جانور تفاوت چندانی با دندان‌بندی تروسور های اولیه ندارد. چراکه هر دو ترکیبی از دندان هایی با شکل بسیار متفاوت را به نمایش می گذارند. اگرچه از این نظر با تروداکتیلوئیدها که بعدها تکامل یافتند و معمولا هیچ دندانی نداشتند، متفاوت بودند.
همچنین، مانند دیمورفودون، تروسور متوسط الاندازه ای که در دوران ژوراسیک می زیسته است، گونه های تازه کشف شده، سر نسبتا بزرگ و بال های به نسبت کوتاهی دارند که نشان می دهد برفراز فضاهای وسیعی روی هوا سر نمی خوردند و احتمالا در فضاهایی پردرخت یا با موانع دیگر پرواز می کردند. احتمالا آن ها از حشرات و حیوانات کوچک زمینی مثل شبه کروکودیلی به نام اسفنوسوشیان که موجودیست سریع، شبیه کروکودیل ولی با پاهای یک چی هوآهوآ، تغذیه می کردند.
محققان گنجینه ای از فسیل های اسفنوسوکیدها را در کنار دریاچه قدیمی پیدا کردند. همچنین، آن ها حداقل ۲۰ عدد دایناسور گوشتخوار از گروه سیلوفیزوئیدها (که روی دو پای عقب خود می ایستادند)، دندان یک تروپود بسیار بزرگ تر، یک درپانوسورید (موجودی با سری شبیه پرنده، بازوهایی مانند موش کور و نیشی در انتهای دمش) و دو نوع اسفنودونتید (شبیه توآتارای نیوزلندی امروزی هستند که خزنده ای مارمولک مانند است) یافتند.
تروسورها اولین مهره داران با قابلیت پرواز فعال بودند، این یافته تاکید کننده بر این نکته است که پرواز زیستگاه های بیشتری را برای فعالیت در اختیار جانوران قرار می داده است که در این مورد، پرواز، تعذیه از حشرات و مهره داران کوچکی که در حاشیه دریاچه ای در میان بیابان عظیمی زندگی می کردند، در اختیار تروسورها قرار داده است.
محققان هنوز باید جنس و گونه جدید تروسورها را نامگذاری کنند ولی قصد دارند این کار را به زودی به طور رسمی در مطالعه ای پیش رو انجام دهند.

درباره نویسنده

محیا فراهانی

دیدگاه شما چیست