اخبار اخبار ایران و جهان

کرم‌های پلاستیک خوار مشکل زباله‌های ما را حل می کنند؟

نوشته شده توسط آرش رئیس‌بهرامی

بیشتر پلاستیک‌ها از پروسه‌های پتروشیمیایی نفت ساخته می‌شوند، مولکول‌ها در این پروسه‌ها نوآرایی می‌شوند تا به پروپیلن تبدیل شوند و آن‌ها با پیوندهای محکم کربن-کربن به هم متصل‌اند. این پیوندهای محکم عامل دوام پلاستیک هستند،
اما بااین‌حال چرا پلاستیک در طبیعت به‌صورت طبیعی تجزیه نمی‌شود؟
جانوران یا حشرات زیادی که به‌طور طبیعی پلاستیک را تجزیه کنند شناخته‌نشده‌اند که این دلیل دیگری برای انباشته شدن پلاستیک‌ها در اقیانوس‌ها یا خشکی‌هاست. کنت پیترس، زمین-شیمی دان آلی دانشگاه استنفورد، به لایو ساینس گفته :”طبیعت ترکیباتی مثل پلاستیک را تولید نمی‌کند بنابراین موجودات زنده تابه‌حال با همچنین چیزی روبرو نشده‌اند.” بعضی انواع پلاستیک، مثل آن‌هایی که در لیوان‌های یک‌بارمصرف وجود دارد، می‌توانند برای هزاران سال در طبیعت باقی بمانند تا تجزیه شوند.
دو مقاله چاپ‌شده در مجله Environmental Science and Technologyابراز می‌کنند که حتماً یک‌راه طبیعی برای این مشکل وجود دارد: کرم بلغور(این موجود درواقع لارو حشره سوسک بلغور است و نباید با کرم‌ها اشتباه شود.م). محققان این موضوع را با مشاهده اینکه کرم‌های بلغور چیزی جز پروپیلن نخوردند متوجه این موضوع شدند، این کرم‌ها می‌توانند میکروب‌هایی در دستگاه گوارش خود پرورش دهند که می‌تواند پروپیلن را تجزیه کند. همان‌طور که از اسمشان برمی‌آید کرم‌های بلغور تغذیه‌کنندگان بزرگی نیستند: ۱۰۰ تا از این لاروها تنها می‌توانند حدود ۴۰ میلی‌گرم در روز تغذیه انجام دهند. بعد از هضم کردن پلاستیک نصف کربن‌های آن را به‌صورت CO2 و نیم دیگر را به فرم توده‌های کوچک دفع می‌کنند. تحقیقات اخیر پیشنهاد می‌دهد که این توده‌ها برای استفاده در خاک بی‌خطر و مناسب‌اند. نتیجه تحقیقی دیگر نشان می‌دهد میکروب‌هایی در دستگاه گوارش کرم واکس می‌توانند به کرم‌های بلغور در هضم پلاستیک کمک کنند.
محققان همچنین قارچی بومی جنگل‌های بارانی در اکوادور یافت کرده‌اند که می‌تواند پلاستیک بخورد. همان‌طور که در مجله journal Applied and Environmental Microbiology توصیف‌شده، قارچ fungus Pestalotiopsis microspora می‌تواند به‌تنهایی در پلی اورتان زنده بماند. این مقاله نشان می‌دهد تعداد بسیار زیادی از قارچ‌ها می‌توانند کاندید بزرگ‌ترین تجزیه‌کننده پلاستیک باشند ولی هنوز کشف نشده‌اند. درحالی‌که ما داریم هرساله پنج هزار کیلومترمربع از جنگل‌های بارانی را از دست می‌دهیم، وقت کافی برای پیدا کردن قارچ مناسب موردنظر نداریم. به‌وضوح تحقیقات بیشتری لازم است اما تا وقتی بهترین راه‌حل پیدا نشود ما باید پلاستیک‌هایمان را توسط راه‌های مثل کاهش مصرف یا بازیافت از محیط‌زیست دور کنیم.

درباره نویسنده

آرش رئیس‌بهرامی

دیدگاه شما چیست