مقالات

چرا کودکان هنگام دویدن، جالب و خنده‌دار به نظر می‎آیند؟

نوشته شده توسط علیرضا نجفی پور

دختر ۲ ساله‎ی من عاشق دویدن است، و من عاشق این هستم که او را حین این کار مشاهده کنم. او بدن کوچک خود را با لذت به جلو می‎برد، پاهای او که حرکات بی‌نظمی دارند و همین ها باعث می شود تا منظره‎ی خنده‌داری به وجود آید.
سر او دائم به اطراف می‎چرخد و بر لبان او خنده‎ی بی‌خیال و دوست داشتنی نقش بسته است.
حرکات سرخوشانه‎ی او باعث می‎شوند از یک جا به جای دیگر برود، ولی هیچ شباهتی بین دویدن او و دویدن بزرگسالان که به شیوه‎ی روان و کنترل‎ شده‎ای صورت می‎گیرد، وجود ندارد.
طبق گفته‎ی جیم یوشروود، کمک نویسنده‎ی تحقیقی به نام “بررسی نحوه‎ی دویدن کودکان و بزرگسالان” برای دویدن سرخوشانه‎ی دختر من دلیلی وجود دارد.
پاهای کوچک به معنای قدم‎های کوچک هستند، و معنای آن این است که پاهای خردسالان نظیر پای بزرگسالان زمان لازم برای اینکه در هوا معلق باشند و به زمین فرود آیند را در اختیار ندارند. پاهای کودکان روی زمین بیشتر باقی می‎ماند. یوشروود می‎گوید: “حتی زمانی که آن‎ها فکر می‎کنند دارند می‎دوند، به سختی از روی زمین پاهایشان را بلند می‎کنند”.
چنین نتیجه‎ای از تحقیقی که بر روی نحوه‎ی حرکت ۱۸ کودک بین ۱ تا ۵ سال (دوتای آن‎ها دختران یوشروود بودند)، و ۵ بزرگسال زمانی که می‎دویدند و قدم می‎زدند، گرفته شده است.
یوشروود و همکارش تاتجانا هوبل از دوربین‎هایی برای دنبال کردن دست و پا، و صفحات حس کننده‎ی نیرو برای اندازه‎گیری میزان شدتی که پاها روی زمین گذاشته می‎شدند، استغاده کردند.
بزرگسالان به لطف پاها و گام‎های بزرگتر، زمان لازم برای استفاده از ماهیچه‎های بدن خود برای بلند کردن پا در هوا و فرود آوردن آن را داشتند.
ولی پاهای کوچک کودکان باعث می‎شود زمان کمتری در اختیار داشته باشند و حرکات آنها به نحوی باشد که انگار حرکت می‎کنند و باز می‎ایستند ( یک نوع حرکت تاتی تاتی وار دارند.)
یوشروود می‎گوید اگر شما کنار یک کودک راه بروید و دست خود را روی سر آن‎ها بگذارید، یک نوع صدای برخورد را حس می‎کنید. چنین صدایی نتیجه‎ی یک عمل توازن قدرت مکانیکی و میزان کار خواسته شده است، که تمام این‎ها به طور دقیقی در بدن کودک محاسبه می‎شود.
البته بزرگسالان نیز طبق مطالعه‎ای که اخیراً انجام شده است، این محاسبه را انجام می‎دهند.
زمانی که آن‎ها در یک اسکلت خارجی رباتیک قرار گرفتند که باعث تغییر حرکت آن‎ها شد، مشخص شد که بزرگسالان براساس میزان انرژی که دارند قدم زدن و راه رفتن خود را تنظیم می‎کنند.
بنابراین با آنکه به نظر می‎رسد دویدن بچه‎ها از بزرگسالان بدتر باشد، ولی آنها فقط به نحوی می‎دوند که برای بدن کوچکشان بهتر است.

درباره نویسنده

علیرضا نجفی پور

دیدگاه شما چیست